Orgaandonatie (Column)

De 19-jarige Carina Melchior uit het Deense Aarhus kan weer paardrijden, lopen en zelfs haar kamer opruimen. Vooral dat laatste mag een wonder heten, want de zorg voor het eigen onderkomen is doorgaans niet het sterkste punt van 19-jarige meisjes.

Carina is op een wel heel bizarre manier ontsnapt aan de dood. Na een zwaar auto-ongeluk werd zij het ziekenhuis van Aarhus binnengebracht en enige tijd later vertelden de artsen haar ouders dat ze niet te redden was. Als ze al uit haar coma ontwaakte, dan was het als een kasplantje. Of de ouders toestemming gaven voor orgaandonatie? Dat deden ze. Drie dagen later werd de beademing stopgezet en slepen de chirurgen hun messen om haar vakkundig te ontdoen van alles wat bruikbaar was. Er valt veel te halen uit zo’n jong mens, dus zal vermoedelijk na afloop alleen haar geraamte en blindedarm ter aarde zijn besteld.

Nu was er een probleempje: Carina was niet dood. Kort voordat het fileren een aanvang zou nemen stak zij haar duim op – vermoedelijk niet als teken van goedkeuring voor wat er stond te gebeuren – en bewoog zij haar been. Uiteraard borgen de artsen toen hun snijwerktuigen weer op en kon de revalidatie beginnen. Je zal toch maar uit een coma ontwaken en ontdekken dat je helemaal leeg bent. Dat is iets om je dood van te schrikken. De vraag die nu veel gesteld wordt is deze: konden de behandelaars niet zien dat Carina niet hersendood was? Ja, dat konden ze en nee, dat is hun niet te verwijten. Orgaandonatie is mogelijk na vaststelling van de hersendood, maar ook na het staken van de behandeling bij een NIET hersendode patiënt. De zogenaamde non-heart-beating-orgaandonatie procedure. Dat gebeurt zelfs in meer dan de helft van de donaties. De arts staakt dan de mechanische beademing en wacht tot het hart stopt.* Alleen waren ze in Aarhus wel wat erg snel met hun conclusie dat er geen toekomst meer was voor Carina. De tijd tussen de opname en het besluit om organen weg te halen was simpelweg te kort.

Groot probleem is nu dat een flink aantal orgaandonoren hun verleende toestemming dreigen in te trekken of er al helemaal niet aan beginnen. We mogen toch hopen dat dat niet gebeurt. Orgaandonoren schenken leven na de dood en zijn voor miljoenen mensen de enige hoop. Dat mag niet stoppen door deze fout, hoe vreselijk ook.

En geloof me: God heeft er niet het minste bezwaar tegen als u als gevolg daarvan enigszins incompleet voor Hem verschijnt.

*Bron: Dr. Erwin J.O. Kompanje, klinisch ethicus op de intensive care van het Erasmus Medisch Centrum in Rotterdam.

 

Audio: Orgaandontie (Column)

(advertentie)