Onder ons [column]

Zo ben ik zondag naar het tennispark Houtrust in Den Haag gegaan. Niet om te tennissen, want de mensen willen wel lachen maar ook weer niet tot de dood er op volgt, maar om naar muziek te luisteren. Hans Borrias organiseert daar namelijk al ruim een jaar elke zondag tussen 17.00 en 21.00 uur optredens van niet de minste artiesten voor een 40+ publiek. En afgelopen keer was het de beurt aan de Second Hand Band met Rudy Bennett, zangeres Mary Lichtveld en Will van der Hurk, uiteraard bekend als frontman van The Incrowd. 

Toen ik arriveerde was het droog en scheen de zon. Ik zal dat even uitleggen: als er, wat deze zomer vrijwel niet voorkomt, geen regen valt noemt men het droog en de zon is een ster die hier momenteel zelden wordt waargenomen. Hij schijnt overdag en verspreidt warmte en licht; dat ding bedoel ik dus. Vooral gezien het feit dat de vakantieperiode in volle gang is, was het lekker druk en de mensen die er waren hadden duidelijk besloten het naar hun zin te hebben.

Wij, wat ouderen, waren onder ons - eigenlijk hetzelfde gevoel dat we bij de Haagse Beat Reünie hadden. Geen kinderen die na twee nummers zeurden om house of techno, we konden gewoon luisteren naar onze muziek. En wat dat betreft kwamen we ruimschoots aan onze trekken: de optredens waren geweldig, het (Indische) eten voortreffelijk en de sfeer kon niet beter. Een compleet feest.

Ik schreef zojuist dat het een soort reünie was en dat klopt, want flink wat legendes uit de Haagse popscene waren komen opdraven. Nu is dat buitengewoon aardig, maar in mijn geval ook problematisch. Onder de vele eigenaardigheden die de Schepper mij heeft toebedacht behoort namelijk ook prosopagnosia, wat een moeilijk woord is voor het niet kunnen onthouden van gezichten.

Nu hoor ik u mompelen dat u ook wel eens een gezicht vergeet, maar dan moet ik u toch mild terechtwijzen. Dit is iets anders. Een voorbeeld: er wordt gebeld en voor de deur staat een aangenaam ogende jongedame. Ik heb geen flauw idee wie het is, tot zij na enige tijd als mijn dochter door de mand valt. Van die dingen. Nu is zij iemand die het wéét, maar u kunt zich voorstellen dat zoiets zo nu en dan tot gênante situaties kan leiden.

Maar net zoals een blinde een betere tastzin ontwikkelt, hoor ik al snel aan een stem wie ik voor me heb. Bovendien bestaat een mens niet uit een gezicht alleen, vandaar dat ik meestal razendsnel iemand van top tot teen bekijk, wanhopig op zoek naar herkenningspunten. En ook zondag was het weer een uitputtende bezigheid om te ontdekken wie mij nu weer hartelijk de hand toestak of me opgewekt om de nek vloog. Het is me gelukt ze allemaal in kaart te brengen.

Toen ik daar aan het kijken en luisteren was, realiseerde ik me plotseling dat Rudy Bennett op 27 december 70 jaar wordt. De man die daar nog steeds fantastisch stond te zingen is in arbeidstermen gesproken al bijna vijf jaar met pensioen. En ook de andere aanwezigen zagen er uit als een oudere uitgave van hun jeugd.

Ik moest ineens denken aan mijn opa: toen die 70 was, was hij een bedachtzame oude man. Natuurlijk enerzijds vanuit mijn kinderlijke perceptie, maar ook omdat in die tijd iemand van zijn leeftijd zich daarnaar diende te gedragen. Nu zijn wij niet in een bejaardensoos onder ons, maar in een soort poptempel.
Fantastisch toch?

» Ga naar de webpagina van Rouw op je dak