Kleinzoon (column)

Het lag wel een beetje in de lijn der verwachting, want al generaties lang werpt men in onze familie twee meisjes op één jongen. En omdat ik al twee uiterst bekwaam gefabriceerde kleindochters heb kon je er risicoloos een weddenschap op afsluiten: dit wordt een jongen. En jawel hoor. Mijn schoondochter gaat over een paar maanden deze traditie keurig voortzetten, want het kind dat in haar bezig is compleet te worden, is weer gewoon een meisje. Mijn zoon zal dus nog minimaal twee keer aan de bak moeten om een stamhouder te produceren.

Men zegt dat het op mij lijkt en daaruit blijkt maar weer dat iemand al vanaf het prille begin met tegenslag te kampen kan krijgen. Persoonlijk zie ik het eerlijk gezegd niet, maar vanwege mijn afwijking kan ik al geen gewone mensen uit elkaar houden en met ukken is daar uiteraard helemaal geen beginnen aan. Al moet ik wel zeggen dat hij een tamelijk intelligente blik heeft, dus het zou best eens kunnen kloppen. Voorlopig doet hij de term 'kleinkind' alle eer aan want allemachtig, wat is een pasgeboren baby klein - je snapt niet dat hij over een jaar of zestien vermoedelijk hoog boven mij uittorent. Maar zover is het gelukkig nog niet.

Kleinkinderen zijn het prettigst soort kinderen, want je hebt er geen omkijken naar. Nu mogen de ouders het opknappen en zelf gaan ontdekken dat een kind krijgen heel mooi is, maar dat er ook momenten komen waarop je het met veel genoegen achter het behang zou willen plakken. Een dergelijk moment speelde zich bijvoorbeeld af in een ver verleden, toen op zaterdag tussen 13.00 en 13.30 uur de NCRV de Dik Voormekaarshow uitzond. Dat deden André van Duin en Ferry de Groot nog samen, zonder die krijsende Mienen en ome Joops. Ik heb me daar tranen om gelachen en om deze vreugde ook in de toekomst te kunnen beleven zette ik tijdig de cassetterecorder aan en nam ik alles zorgvuldig op. Nu moet u weten dat wij in de achterkamer sliepen, op zo'n opklapbed met elastieken om de dekens bij elkaar te houden. Daar stond ook een kast en uit de richting van die kast hoorde ik op een zondagochtend bij het wakker worden wat onbestemde geluiden. Ik kwam lodderig overeind en mocht er nog net getuige van zijn dat zoonlief het laatste bandje uit de laatste Dik Voormekaar-cassette aan het trekken was. Met de allergrootste inspanning heb ik mijn vaderliefde laten zegevieren over mijn gerechtvaardigde woede, wat bewezen wordt door het feit dat hij nog in leven is.

De moeder van de pasgeborene zelf heeft mij in haar babytijd ook tot wanhoop gedreven. Zodra ik was ingeslapen begon ze namelijk te krijsen. Echt als een sirene of een speenvarken – wat van die twee het ergste is. Dus ik uit bed, flesje klaarmaken, het wichtje op de arm genomen en fluks de speen er in gewurmd. Ze nam dan braaf een slokje en viel tevreden in slaap. Voorzichtig de speen er uit gehaald en ‘bwèèèh’, daar ging ze weer. Iets minder vriendelijk de speen er weer ingepropt, een slokje – enzovoorts, soms urenlang. Toen de kraamverzorgster kwam en zei dat ik er wat moe uit zag had ik niet eens de kracht meer om haar van repliek te dienen. Geloof me: op dat moment is de diepe vreugde die je voelt als zo’n kind net geboren is eventjes ver te zoeken.

Aan de andere kant kun je ook wel om ze lachen. Zo kon onze dochter tot op hoge leeftijd de 'n' niet uitspreken en dus riep zij, toen ze haar hoofd stootte, verontwaardigd uit: 'au, mijn klar.' En toen we een keer op de grond zaten om een vakantie uit te zoeken, kroop onze zoon steeds over de uitgestalde brochures heen zodat mijn vrouw op een bepaald moment geërgerd uitriep 'ga jij nou eens even je ballen poetsen.' Wie schetste onze verbazing toen hij even later met zijn speelgoedballen en een stofdoek binnen hobbelde en ernstig ging zitten wrijven.

Kleinzoon Felix koestert vooralsnog geen plannen om zijn ouders dwars te zitten. Met de nadruk op 'vooralsnog'. Hij lag gisteren tevreden om zich heen te kijken en besloot na een uurtje alle belangstelling moe te zijn en te gaan slapen.

Maar als hij inderdaad op mij lijkt kunnen ze nog lachen.