De Laatste (column Hans Rouw)

REGIO - De corruptie kan ongebreideld zijn gang gaan, men kan frauderen dat het een lieve lust is - ik ga er niets meer over schrijven. Want dit is mijn laatste column. Er is een tijd van komen en er is… juist
Columns schrijven is een eigenaardige bezigheid kan ik u vertellen. Zo word je er buitengewoon alert van, want bij alles wat er in je omgeving gebeurt denk je ‘zou daar niets in zitten voor een stukje?’ Ik begon er argeloos mee, het idee om zo nu en dan een verhaaltje te vertellen leek me wel aardig en ik zette me dan ook welgemoed achter de computer om (in het begin) drie keer per week een opvallend voorval te belichten of zomaar iets leuks te melden. Dat heb ik tot mij pensionering volgehouden, tenslotte liep de productie terug tot één per week.
En nu dus tot nul, want om het eens obligaat te zeggen: er zijn andere uitdagingen op mijn pad gekomen. Ik ga mij energiek werpen op een andere hobby: de liturgie in de Rooms-katholieke kerk. Dat wordt dus vergaderingen voorzitten, studeren en creatief zijn. Dus om met een vaste, zij het enigszins negatieve, lezeres te spreken: u bent van het fossiel verlost.
Wanneer u er in een moment van ondoordachtzaamheid over denkt om ook eens wat te gaan schrijven en dat openbaar te maken, is er wel iets waar u rekening mee moet houden: kritiek. ‘Fossiel’ is nog de meest gematigde karakterisering van mijn bescheiden persoontje – je kunt het zo gek niet bedenken of ik ben er wel voor uitgemaakt. En gelooft u mij: de meest beledigende commentaren zijn nog niet eens gepubliceerd.
Men vond het hier wel grappig als ik eens flink op mijn nummer werd gezet – spraakmakend hè – maar het moest ook weer niet al te dol worden. Maar ja, wie kaatst moet de bal verwachten, om er nog maar eens iets origineels tegenaan te gooien, en dus raak je er aan gewend. Bovendien is het logische gevolg wanneer je zelf ergens kritiek op hebt, je de critici van jouw kritiek over je heen krijgt – dat is niet alleen normaal maar het verlevendigt de zaak bovendien niet onaanzienlijk. Alleen vond ik het opvallend dat men nauwelijks inging op de inhoud van het artikel, maar simpelweg concludeerde dat ik een klootzak was.
Nu is dat wel zo, maar hoe wéten die mensen dat? Ik ken hen niet en zij kennen mij niet. Nu ben ik iemand die probeert respect voor ieders mening te hebben, dus ik kon er weinig mee. Zo kreeg ik ooit het verzoek om de vloer aan te vegen met de Islam en ook dat begreep ik niet. Ik heb namelijk helemaal niets tegen de Islam, evenmin als tegen het Hindoeïsme, Taoïsme, Protestantisme of welk isme dan ook. Maar eerlijk is eerlijk: langzamerhand verzachtte de toon zich en kregen de positieve  reacties de overhand. En, wat ik altijd heel leuk vond, ook de aanvullingen op bepaalde onderwerpen.
Kritiek leveren is wensen dat iets anders gaat dan zoals het beslist is of dreigt te gaan lopen. Maar dan blijkt een meerderheid of een overheid er tegengesteld over te denken en moet je je daar bij neerleggen. Kritiek leveren is soms ook de hoop uitspreken dat mensen zich beter gaan gedragen – in het verkeer bijvoorbeeld. Maar de ideale mens bestaat helaas niet. Zelfs ik heb mijn tekortkomingen, al zou ik zo gauw niet weten welke. Iedereen die mij kent heeft trouwens aanzienlijk minder moeite ze op te noemen.
Dat superman- of woman niet op deze aardbol rondwandelt moge blijken uit het volgende verhaaltje, waarbij u man en vrouw uiteraard moeiteloos kunt verwisselen. Het gebeurde in het Westbroekpark dat een kabouter in het water viel. Dat was heel vervelend, want het kereltje kon niet zwemmen. Gelukkig passeerde er juist een wandelaar die hem op het droge hielp en zo zijn leven redde. De kabouter toonde zijn dankbaarheid door de man een wens te laten doen, die hij dan uiteraard zou vervullen. ‘Ik ben,’ sprak de redder enthousiast, ‘dol op autorijden en op Costa Rica. Ik zou dus graag een brug hebben van Scheveningen naar Costa Rica.’
De kabouter keek bedenkelijk: ‘dat is nog al wat,’ zei hij somber, ‘weet je niet iets eenvoudigers?’ De man dacht even na. ‘Doe me dan maar een prachtige vrouw met een perfect karakter – lief, bescheiden, trouw, enfin, je kent dat wel.’ Waarop de kabouter antwoordde: ‘Wil je verlichting op die brug?’
Het ga u allen goed!