13 januari 2004: schoten op het Terra College in Den Haag

DEN HAAG - Als journalist denk je weleens hoe mooi het moet zijn om met je neus in de boter te vallen en op de plek te zijn waar het nieuws zich voordoet. Dat overkwam mij dus bij de schietpartij op het Terra College in Den Haag, maandag precies tien jaar geleden. Maar liever had ik de gebeurtenis aan mij voorbij laten gaan. Waarom? Na al die jaren heb ik daar nog altijd geen duidelijk antwoord op.

Door Lot van Bree

Een week voor de moord op conrector Hans van Wieren was ik een nieuwtje op het spoor gekomen over de eindexamens op het Terra College. De voorbereidingen van een groep leerlingen die eindexamen moest doen verliepen slecht. De scholieren misten veel belangrijke lessen door ziekte van een docent en ouders maakten zich daar zorgen over. De locatiemanager was open over de problemen rond het eindexamen en nodigde mij uit om op 13 januari daarover te komen praten. Een prettig gesprek volgde.
Maar tijdens dat gesprek zagen we uit het raam dat alle leerlingen de school uitliepen terwijl de pauze nog niet begonnen was. ‘Een brandoefening’, opperde de locatiemanager die toch enigszins verbaasd leek. Dus liep hij de gang op om poolshoogte te nemen en daar kregen we van andere medewerkers te horen wat er werkelijk aan de hand was.

Geen paniek, maar verbijstering

‘Hans van Wieren is door zijn kop geschoten’. Dat waren de letterlijke woorden van iemand bij wie de ogen groot waren van schrik. Toch leek er geen paniek te zijn ontstaan, eerder een soort verbijstering. Niemand, ook ik niet, was bang.

In ‘verslaggever-stand’

En terwijl ook wij richting uitgang liepen schakelde ik over in de ‘verslaggever-stand’. Ik vroeg wie Hans van Wieren was, kreeg antwoord en belde de West-redactie met het verzoek om een camera naar de school te sturen. Daarna ben ik met iedereen meegelopen naar de uitgang en ben aan het werk gegaan. Dat wil zeggen, ooggetuigen spreken en radioverslagen maken. Dat was alles. Van de daadwerkelijke moord heb ik niets gezien. Toch heeft dit moment grote indruk gemaakt.

Ongemakkelijk gevoel als verslaggever

Nee, het komt niet vaak voor dat binnen een paar minuten alle nieuwsmedia jou bellen omdat verslaggevers vanuit het land nog onderweg zijn en ook niet dat gemeentevoorlichters jou vragen wat er aan de hand is. En ook komt het niet vaak voor dat de redactie van het Tv-programma ‘Barend en Witteman’ jou uitnodigt om je verhaal op nationale televisie te doen. Maar dat was het niet.
Wat dan wel? Misschien het ongemakkelijke gevoel dat ik handelde als verslaggever en de gebeurtenis direct zag als ‘nieuws’. Of juist dat ik er achteraf als verslaggever te weinig heb uitgehaald. Ik had naar de plek kunnen lopen waar de schietpartij was geweest maar deed dat niet, zonder er bij na te denken overigens.

Een split second

Het dichtst bij het antwoord ligt denk ik het besef dat het gevoel van veiligheid in een split second verdwenen kan zijn. Het ene moment zit je koffie te drinken in een school, een plek waar je vanzelfsprekend veilig bent. Het andere moment is die vanzelfsprekendheid plotseling achterhaald.