Instellingen

Rechtszaak om vijf euro: vrijwilliger steelt uit donatiepot

© Flickr.com/Sean MacEntee

WATERINGEN - Het was een slim trucje van de beheerder van de kinderboerderij; in februari betrapte hij een vrijwilligster op het pikken uit de donatiepot. 'Eigenlijk moeten mijn vingers eraf', zegt de vrijwilligster schuldbewust.

Er is al meerdere keren geld gestolen, wanneer de beheerder van een kinderboerderij in Wateringen zich begint af te vragen of hij zijn eigen vrijwilligers wel kan vertrouwen. Op een ochtend laat hij daarom een briefje van vijf in de donatiepot glijden, een briefje dat hij met een pen heeft gemerkt. Wanneer hij 's middags weer in de pot kijkt, is het biljet verdwenen.

'Kan iemand geld wisselen?', vraagt hij vervolgens. Vrijwilligster Monique (41) haalt een vijfje uit haar portemonnee. Het gemerkte vijfje. 'Stom', zegt Monique nu. 'Heel erg stom.' Wat ze met het vijfje had willen doen? Monique weet het niet. 'Eten kopen misschien. En ik rook shag, dus misschien een pakje shag. Maar het ging denk ik vooral gewoon om het stelen zelf.'

Niet voor de rechter

Eigenlijk had de hele zaak nooit voor de rechter moeten komen. De officier van justitie wilde het deze zomer afdoen met een OM-zitting, waarbij ze zelf een straf formuleert en oplegt. Alleen als een verdachte het daarmee niet eens is, gaan ze alsnog de lange weg naar de rechtszaal.

Maar die brief heeft Monique nooit bereikt, zegt ze. Dus is ze ook niet gekomen en zit ze nu alsnog in het verdachtenbankje tegenover een rechter.

Goudeerlijk

Dat ze een probleem heeft, dat weet Monique zelf ook wel. 'Ik heb last van kleptomanie', zegt ze, 'de onweerstaanbare drang om te stelen. Ik heb ook besloten me daarvoor te laten behandelen, want het kón zo niet langer.' Niet alleen op de kinderboerderij heeft ze gestolen, vertelt ze de politie, ook bij haar vorige werkgever. 'Dat heb ik toen altijd ontkend, gewoon, omdat ik me kapot schaamde.'

Nu is ze wel goudeerlijk. 'Ik doe één dag in de week schoonmaakwerk bij een man thuis, zwart, en dat gaat hartstikke goed. Ik voel geen drang meer iets te stelen.' Er verschijnt een glimlach om de mond van de officier van justitie, terwijl de rechter Monique bedenkelijk aankijkt. 'Wat u net zegt, dat mag ook niet hè?' 'Wat niet?', vraagt Monique. 'Zwart werken. Daar moet u mee stoppen.'

Succesvol behandeld?

In eerste instantie zegt Monique dat haar behandeling -succesvol- is afgerond. Maar de rechter vraagt verder. 'Nou ja', geeft ze dan voorzichtig toe, 'het is ook wel een beetje zo dat ik weinig tijd meer heb. Ik heb een nieuwe baan enzo. Maar het voelt wel alsof ik het heb afgerond.'

Dat geeft de rechter toch wel te denken. Maar anderzijds heeft Monique wel eerlijk verteld over haar verleden en is ze bereid geweest iets aan haar probleem te doen. De rechter legt één week celstraf op, voorwaardelijk. 'Als u tijdens de proeftijd van drie jaar niets strafbaars doet, hoeft u die week niet de cel in. Ik hoop dat u zich door deze straf bewust wordt dat het echt helemaal in uw eigen handen ligt.'

Dit is een artikel in de reeks 'Bij de politierechter'. Meer verhalen lezen?