Instellingen

Postume Yad Vashem eretitel voor adoptieouders

Postume eretitel voor adoptieouders Mieke Beishuizen-van der Laan
Postume eretitel voor adoptieouders Mieke Beishuizen-van der Laan
LEIDEN - Dankbaar en bijzonder. Zo omschrijft Mieke Beishuizen-van der Laan de postume Yad Vashem uitreiking aan haar adoptieouders in de Leidse synagoge. De eretitel Yad Vashem, ‘Rechtvaardige onder de Volkeren’, wordt uitgereikt aan mensen die in de Tweede Wereldoorlog één of meer Joden voor deportatie hebben behoed, bijvoorbeeld door hen bij zich thuis te laten onderduiken.
Mieke werd op 15 juli 1940 geboren. Haar ouders waren redelijk bekende personen in Amsterdam en voelden dat het steeds gevaarlijker voor hen werd. Toen Mieke pas drie was werd zij via via naar Sneek gebracht, waar zij bij haar uiteindelijke adoptieouders Henk en Nel van der Laan kwam te wonen. ‘Wat ik heel bijzonder vind is dat mijn biologische ouders en mijn adoptieouders elkaar nog ontmoet hebben voordat ik naar Friesland vertrok. Alles werd goed geregeld zodat ik bij hen kon blijven, mochten mijn ouders het niet overleven’, zegt de tegenwoordig in Voorschoten wonende Mieke.
In de concentratiekampen Sobibor en Auschwitz werden haar ouders en de rest van haar familie omgebracht. De ouders van Mieke zaten in de één na laatste trein die op 13 juli vanuit Westerbork naar Sobibor vertrok, een reis die drie dagen duurde. ‘Terwijl zij in een goederenwagon zaten werd ik in Sneek drie jaar. Dat moet vreselijk voor hen zijn geweest’, vertelt Mieke aan de ademloos luisterende mensen in de Leidse synagoge.

Babykleertjes

De dochter van Mieke, Petra, is vernoemd naar beide moeders; Pieternel en Rebecca. Kleinzoon Marcus werd geboren op 15 juli 2000, exact zestig jaar na de geboorte van zijn oma op dezelfde dag. ‘Ik ben mijn adoptieouders heel erg dankbaar. Dat mijn kinderen en kleinkinderen hier nu aanwezig zijn, was zonder hen niet mogelijk geweest. Dat ik nu deze eretitel in ontvangst mag nemen zorgt ervoor dat voor mij de cirkel nu rond is’ zegt de zichtbaar geëmotioneerde Mieke.
Iets dat voor haar ook bijzonder is is een citaat uit het boek ‘Theesurrogaten voor Sneek’: ‘Bewaar haar kleertjes, raadde de doktersvrouw aan als het nog lang duurt. Baby’s veranderen zo gauw, maar aan de kleertjes kan de moeder altijd haar kind herkennen’. Onderduikouders werd op het hart gedrukt om de kleertjes te bewaren die de kleine kinderen en baby’s droegen als ze bij het pleeggezin gebracht werden. Zo had Mieke tijdens haar toespraak haar blauwe jasje bij zich dat zij begin juli 1943 droeg toen zij met de boot van Enkhuizen naar Stavoren ging, om vervolgens met de trein naar Sneek te gaan.
‘Sneek loopt als een rode draad door mijn leven. Ik heb er mijn leven aan te danken en heb er ook mijn inmiddels overleden man leren kennen. Graag dank ik iedereen die heeft meegewerkt om mijn adoptieouders alsnog te eren’, sluit Mieke af.