Zieke Haagse fotograaf weer aan de slag dankzij speciaal harnas

DEN HAAG - Het leven van de Haagse fotograaf Hans Willink stond negen maanden geleden op z’n kop. Hij kreeg toen plotseling een heftige spierziekte gecombineerd met een aandoening aan zijn zenuwstelsel. Dit is zo heftig dat hij mank loopt en zijn beroep niet meer kan uitoefenen, maar dankzij een speciaal harnas heeft hij nu hoop.
Bij het Dela Beach Open in het Sportcampus Zuiderpark kent iedereen Hans Willink. Hij fotografeert al twintig jaar beachvolleybal en is sinds 2013 de officiële fotograaf van Beachvolleybal Team Nederland.
De 61-jarige Hagenaar is een bekroond sportfotograaf en dat is ook te zien aan de wanden van de sportcampus. 'Hier hangen allemaal foto's van mij. 47 verschillende sporten die met Den Haag te maken hebben', laat Willink trots zien. Hij was onder andere twaalf jaar lang clubfotograaf van ADO Den Haag en is onlangs gekozen als één van de zes beste rugbyfotografen ter wereld. 'Noem het maar op, als het maar sport is, heb ik het gedaan', zegt Willink.

Spieren niet sterk genoeg

Maar zijn succesvolle carrière werd negen maanden geleden een halt toegeroepen. De kerngezonde fotograaf werd plotseling getroffen door een spierziekte en zenuwaandoening. 'Zodanig dat ik de afgelopen drie maanden niet meer kon fotograferen. De spieren van mijn armen en schouders zijn niet sterk genoeg om een camera lang voor mijn gezicht te houden. Ik begin gelijk te trillen. En dat doet pijn, letterlijk en figuurlijk', vertelt Willink.
Hans is zo wankel dat hij soms bij de kleinste oneffenheid al op de grond ligt. 'Ik val drie, vier keer in de week, maar opgeven is geen optie', blijft Willink positief.

Doorzetter

Maar Hans heeft nu hoop. Het Sophia Revalidatiecentrum heeft in de VS een harnas gevonden waar een fototoestel aan vastgemaakt kan worden. Hierdoor hoeft Hans zijn handen en armen niet te belasten. Het Dela Beach Open is voor de fotograaf de eerste keer dat hij zijn harnas 'voor het echie' gebruikt.
'Het is fantastisch. Ik hoef de camera niet vast te houden, maar het blijft toch op ooghoogte hangen en op het moment dat ik mijn hoofd ernaar toe beweeg is het alsof ik de camera normaal in mijn handen heb', laat Willink zien terwijl hij enthousiast foto's maakt van een beachvolleybalwedstrijd die op het centercourt wordt gespeeld. 'Ik had niet gedacht ooit zo'n accreditatie te krijgen voor een toernooi als dit. Ik dacht dat het voorbij was, maar als je nooit opgeeft dan komen uit onverwachte hoeken mogelijkheden. Het is alsof ik een stuk van mijn leven terugheb, echt waar', vertelt hij ontroerd.
Hoewel hij moeilijk kan bewegen, is Hans dankzij zijn harnas van plan om langzaam weer aan de slag te gaan als fotograaf.