COLUMN: Juf Ank is een held

ZOETERMEER - Heb je ook zo zitten smullen van de luizenmoeder? Ik wel. Want, wauw, wat hebben de makers van die serie het goed gedaan. Dit is hoe het is. Zo gaat het er aan toe op een basisschool.

Het is niet eens zo heel overdreven. De directeur in zijn bruine colbertje met zijn eindeloze dooddoeners. De ouderraadmoeder die even de hiërarchie in de school schetst, waarin de ouderraad uiteraard mijlenver boven de directie, leraren en alle andere ouders uittorent. De moeder die altijd achter de feiten aanloopt. Het gehakketak en geoordeel over en weer op het schoolplein. De afgematte, afgestompte leraren. En die arme Juf Ank…

Juf Ank ken ik eigenlijk heel goed. Ik heb namelijk jaren met haar samengewerkt. En op sommige dagen was ik haar zelf. Ze is natuurlijk afschuwelijk. Met haar veel te harde stem, gebrek aan flexibiliteit en die enorme wereldvreemdheid.  Maar ik denk dat ze eigenlijk helemaal niet zo is. Dertig jaar geleden, toen ze als jong juffie vers van de kweekschool kwam, was ze vast heel anders.

Geen compassie maar controle

Toen was ze lief en warm en enthousiast en begeleidde ze zichzelf op de gitaar als ze met haar klas ging zingen. Maar dat is allemaal helemaal verdwenen. Dertig jaar onderwijs heeft alle compassie en warmte uit haar geramd. En nu probeert ze gewoon alleen maar uit alle macht die klas onder controle te houden en wat bij te brengen.

En dat valt helemaal niet mee. Want de kinderen van nu zijn veel brutaler dan vroeger en veel sneller afgeleid. En net als ze het stil heeft in de klas, even de aandacht van al die wiebelkonten in de klas gevangen heeft en aan de les wil beginnen…komt er wéér een ouder binnen met een kind!

Classroom stress

En die ouder doet dat niet snel en stil, nee, die ouder wil graag even vertellen dat de brug open stond en dat Marietje niet zo goed heeft geslapen vannacht. Maar dat wil Juf Ank helemaal niet weten. Ze staat al dertig jaar voor de klas en dat verhaal heeft ze al duizend keer gehoord. Wat ze wil is haar les geven. Maar nu is ze de aandacht van de kinderen wéér kwijt en kan ze weer helemaal opnieuw beginnen.

Er is trouwens een begrip voor: classroom stress. Het voortdurend alert moeten zijn als je alleen verantwoordelijk bent voor een klas kinderen. Het voortdurend ogen in je achterhoofd moeten hebben omdat anders één van je kleuters een knikker in zijn neus stopt. Niet even met je ogen kunnen knipperen omdat in de tijd die dat kost Pietje naar minstens twee kinderen zijn middelvinger heeft opgestoken. Sowieso de alertheid die het vraagt om 25 kinderen allemaal op te laten letten, bij de les te houden en te laten doen wat jij wilt. Die staat van superwaakzaamheid geeft stress.

Overlever, vechter en doorzetter

Natuurlijk zijn er meer banen die stressvol zijn, daar gaat het helemaal niet om. En ja, er zijn ook leerkrachten die er prima tegen kunnen en op hun 67ste nog fluitend voor de klas staan. Maar niet iedereen kan er tegen dus. En degene die er niet tegen kunnen, houden er mee op en gaan wat anders doen of ze zetten stug door en dan veranderen ze langzaam in Juf Ank.

Eigenlijk is juf Ank een held. Ze is een overlever, een vechter en een doorzetter. En als zij zegt dat je niet zo infantiel naar je kind moet staan te zwaaien, kun je maar beter naar haar luisteren.

Reageren? Mail naar manonvankreijl@omroepwest.nl.

Alle columns van Manon van Kreijl zijn terug te lezen op een aparte pagina.

Deel dit artikel: