COLUMN: Gelukkig maar

ZOETERMEER - De stoerste jongen van de klas had het gezegd: 'Deze week mag Sam de hele week niet meespelen.' En de moeder van Sam weet niet wat ze er mee moet. Moet ze hier nu mee naar de juf? Moet ze het maar laten? Het is niet de eerste keer dat er iets dergelijks gebeurt. De betreffende jongen had Sam ook meermalen geschopt en noemt hem een huilbaby.

Sam huilt ook wel veel, maar ja, hij is dan ook pas 5, en meestal is het huilen het gevolg van de pesterijen van de andere kinderen. Hoort dit er nu gewoon bij? Moet haar zoon maar een beetje beter voor zichzelf op leren komen? De wereld is tenslotte hard. Of moet ze dit toch melden? Ze weet het niet. Ze wil niet zo'n zeurmoeder zijn en al helemaal niet zo'n moeder die haar kindje veel te veel beschermd.

Tijdens het gesprek zit mij iets ongelooflijk dwars. Zo'n gevoel wat wel vaker de kop op steekt als het gaat over pesten en 'voor jezelf op leren komen'. Want er is natuurlijk niks mis met Sam. Sam is 5. Hij heeft een lieve vader en moeder en een klein zusje. Hij houdt van knutselen en van dino's, maar niet van voetbal. Met het gezin doen ze leuke dingen en hij heeft thuis geleerd om 'alsjeblieft' en 'dankjewel' te zeggen.

Handjes thuis

Hij weet dat hij niet mag voordringen en netjes op zijn beurt moet wachten. Hij heeft geleerd dat hij zijn handjes thuis moet houden en anderen geen pijn mag doen. En als hij iets anders wil spelen dan zijn zusje komen ze daar samen prima uit, dan spreken ze af dat ze eerst het één en dan het ander spelen. Scheldwoorden kent hij niet, want die zeggen ze niet bij hem thuis en onvriendelijk doen? Dat doet hij niet. Dat vindt hij namelijk gemeen.

Eigenlijk hebben zijn ouders het hartstikke goed gedaan. Ze hebben natuurlijk ook een beetje geluk gehad. Want er zijn natuurlijk ook voorbeelden genoeg van gezinnen waar het ook hartstikke goed toeven is en de kinderen toch niet zo braaf als Sam uitpakken. Maar Sam heeft alles wat hij thuis geleerd heeft opgepakt en past het ook nog eens keurig toe op school. En toch is het Sam die in de klas vaak aan het kortste eindje trekt. Die zogenaamd 'over zich heen laat lopen'.

Stevige vloek

Moeder vraagt zich af of ze het allemaal anders had moeten doen. En ik vraag me af: hoe dan? Had ze thuis expres gemeen moeten doen tegen haar kind? Om hem een beetje harder te maken. Af en toe een stevige vloek er uit moeten gooien? Zodat hij op school ook zulke taal tegen zijn klasgenoten kon bezigen? Had ze broer en zus moeten leren dat als je je zin niet krijgt, je de ander best een stomp mag geven?

Nee, natuurlijk niet. Maar het gebeurt allemaal wel 'daarbuiten' en Sam was er niet op voorbereid. En ergens denk ik bij mezelf: en zo hoort het eigenlijk ook.

Reageren? Mail naar manonvankreijl@omroepwest.nl.

Alle columns van Manon van Kreijl zijn terug te lezen op een aparte pagina.

Deel dit artikel: