COLUMN: Lekker fris

DEN HAAG - 'Jakkes', zegt een voor mij vreemde dame die naast me staat in het keukentje van een van de basisscholen waar ik werk. Terwijl ik een voor een de keukenkastjes opentrek op zoek naar een mok voor mijn kop thee, pakt zij met alleen haar vingertoppen een ronduit ranzig vaatdoekje van het aanrecht en werpt het met gestrekte arm en afgewend hoofd in de vuilnisbak.

Terwijl ze zich aan mij voorstelt en vertelt dat ze op de buitenschoolse opvang werkt, pakt ze een schoon doekje en begint daarmee het aanrecht en de gootsteen te poetsen. 'Het is altijd zo viezig hier', voegt ze me als een soort verklaring toe.

En ze heeft gelijk. Veel scholen worstelen met het schoonhouden van het gebouw. En dat is niet omdat juffen en meesters nou van die smeerlappen zijn. Die houden heus ook van schoon en fris. En het komt ook niet omdat de schoonmakers hun best niet doen. Het komt doordat 100, 200, 300 kinderen in een beperkte ruimte, waar ook nog eens heel veel materialen bewaard worden, een enorme stoffige, modderige, smoetsige bende maken. Je weet wat je eigen kinderen in nog geen tien minuten met je net opgeruimde en schone woonkamer kunnen doen.

Meten met twee maten

Dat gebeurt op een school dus in honderdvoud. Je moet wel een heel bijzondere schoonmaker zijn als je in de hooguit twee uur tijd die je krijgt om dat weer een beetje toonbaar te krijgen, je ook nog tijd over hebt om eens gezellig bovenop of achter de kasten te stoffen. Dat is onmogelijk. En dus zijn scholen nooit echt schoon en stofvrij.

Zoals dat wel op een kinderdagverblijf, crèche of buitenschoolse opvang hoort te zijn. Want daar zijn de regels een stuk strenger. Zij krijgen de inspectie op hun dak als zij niet voldoen aan de hygiëne voorschriften. Het gaat immers om kinderen en dus moeten de ruimtes goed geventileerd, stofvrij en schoon zijn. Maar zodra diezelfde kinderen, soms zelfs in hetzelfde gebouw, in een school zijn, worden de regels opeens heel anders toegepast. Het is natuurlijk meten met twee maten.

Zelf de lamellen uitkloppen

In het onderwijs is er helemaal geen controle op het binnenklimaat. Ingegrepen wordt er pas als ouders het op school zo ranzig vinden dat zij een klacht indienen bij de GGD.

Toen ik net begon als jong juffie, vers van de PABO en achteraf bezien niet helemaal goed bij mijn hoofd, kocht ik zelf schoonmaakmiddelen, doekjes en sponsjes om mijn lokaal schoon te houden. Ik had zelf nog geen kinderen en dus kon ik rustig tot half zeven op mijn knieën onder de verwarming stoffen of de lamellen uitkloppen. Toen ik zelf een gezin kreeg en de wereld toch uit meer dan school alleen bleek te bestaan, ben ik daar mee opgehouden. Je hebt er gewoon geen tijd voor. En wie doet het dan? Tja...

Reageren? Mail naar manonvankreijl@omroepwest.nl.

Alle columns van Manon van Kreijl zijn terug te lezen op een aparte pagina.

Meer over dit onderwerp:
COLUMN MANON VAN KREIJL ONDERWIJS
Deel dit artikel: