COLUMN: Wat is te zwaar?

DEN HAAG - Het zit er op. Schooljaar 2017/2018 is ten einde. De laatste leerling is net vertrokken en ik heb mijzelf getrakteerd op een glaasje chardonnay in het zonnetje op mijn balkon. Voetjes omhoog en even terugblikken op het afgelopen jaar. Het eerste jaar dat ik niet meer voor de klas stond, het eerste jaar als zelfstandig ondernemer.

De afgelopen weken is het me een aantal keren gevraagd: 'Je mist het vast niet hè? Dat hele circus op school zo aan het einde van het jaar.' Dat klopt, die enorme piekbelasting zo vlak voor de zomervakantie met al die extra avonden op school, overdrachten, vergaderingen, rapporten, gesprekken, bestellingen, verhuizingen en natuurlijk de grote schoonmaak mis ik voor geen centimeter. Aan de andere kant: als ik op social media alle foto’s en filmpjes voorbij zie komen van afscheidsmusicals en eindfeestjes, dan voel ik ook dat ik daar ook geen deel meer van ben. En dat steekt dan weer wel een beetje.

Het is een vreemde gewoonte hier in Nederland. Dat vergelijken van beroepen. Wie heeft het het zwaarst? Wie heeft er recht om te klagen? Wie moet er niet zo’n watje zijn en weet er niet wat pas werken is? Vorige week had de NOS een artikel gepubliceerd over de veel te hoge temperaturen in de meeste klaslokalen en reacties daarop vond ik zacht gezegd: bijzonder. 'Wat een aanstellers', 'Een beetje warm, daar word je hard van', 'Houdt dat gezeur dan nooit op?' 'Ze moeten maar eens in het bedrijfsleven gaan werken, dan leren ze wel wat werken is...' Enzovoorts, enzovoorts...

Natuurlijk hebben ze gelijk. Mijn heden, als ik in de kou en de regen of, zoals nu, in de hitte buiten fysiek zwaar werk zou moeten doen, dag in dag uit, dan zouden ze me binnen drie maanden kunnen wegdragen. Ook voor de zorg zou ik totaal ongeschikt zijn. Werken met zieke of stervende mensen, ik zou dat veel te moeilijk vinden.

Daarom is het ook maar goed dat ik dat werk niet doe. Tegelijk vermoed ik dat het ook voor iedereen het beste is dat mijn vriendin die accountant is niet voor de klas staat en dat ook de meneer die gisteren mijn auto APK-gekeurd heeft zich niet heel senang zou voelen voor een groep met 30 kleuters.

Het geroep over 'wie er het het zwaarst heeft' is een volkomen futiele en inhoudsloze discussie. Daar gaat het helemaal niet over. Wat zwaar of te zwaar is, is voor iedereen verschillend. Het gaat er om of je met de middelen en mensen die je hebt op een goede manier je werk kunt doen. Want als dat niet lukt , dan wordt je werk TE zwaar.

Dan krijg je stress en burnout en houden mensen er mee op. Met de enorme personeelstekorten in zowel de zorg als het onderwijs hebben die sectoren dus recht om te klagen. Ook als je klaslokaal te heet is mag je daar wat van zeggen. Met allemaal oververhitte kinderen die moe en uitgeblust over hun tafeltje hangen, kun je gewoon niet op een fatsoenlijke manier je werk doen.

En dus is de balans die ik nu op maak een persoonlijke. En zo zittend in de avondzon besluit ik dat ik op dit moment precies aan het doen ben wat ik het allerliefst wil doen.

Reageren? Mail naar manonvankreijl@omroepwest.nl.


Alle columns van Manon van Kreijl zijn hier terug te lezen.

Meer over dit onderwerp:
MANON VAN KREIJL ONDERWIJSCOLUMN
Deel dit artikel: