Een jaar na de moord op Julia: 'Die blik van hem vergeet ik nooit meer'

DEN HAAG - De eerste moord van 2018 is ook gelijk de gruwelijkste. Het is vermoedelijk Andrei K. die zijn vrouw, Julia Chernyshova, vermoordt in hun huis op Scheveningen. Haar lichaam zaagt hij in stukken en hij verstopt het in een kist met aarde op het balkon. K. heeft bekend dat hij het lichaam van zijn vrouw in stukken heeft gezaagd, maar hij houdt vol dat hij niet weet hoe ze om het leven is gekomen. Twee dagen voordat de politie haar lichaam vindt, geeft K. zijn vrouw op als vermist aan het politiebureau van Scheveningen. Achter de balie zit Nathalie, haar onderbuikgevoel leidt uiteindelijk tot de aanhouding van K. 'Die blik van hem vergeet ik nooit meer.'

K. heeft een dikke lange jas aan als hij dinsdag 9 januari het politiebureau binnenstapt. Het is een grote, imposante man - 'een echte Rus'. Hij komt om aangifte te doen van de vermissing van zijn vrouw Julia. De hoogblonde yogalerares is sinds zondag spoorloos. K. heeft geen idee waar ze is, zegt hij. Niemand weet op dat moment dat ze dan al niet meer leeft.

Tekst gaat verder onder foto

Afbeelding

(Bron: Facebook Julia Chernyshova)

Een jaar later kijkt Omroep West terug op de zaak met rechercheurs van de districtsrecherche Scheveningen, Ruud en Jan, en Nathalie. Een zaak die - en daar zijn ze het alledrie over eens - ze nooit zullen vergeten.

Tussen de zestig en negentig vermissingen

Nathalie is het eerste aanspreekpunt als je de hal van het bureau binnenstapt. Ze krijgt per dag tientallen mensen aan haar balie. Die komen voor van alles en nog wat; met vragen over een verloren paspoort maar ook voor aangiftes van zware mishandeling of stalking. Ook het opnemen van vermissingen hoort erbij. Het district waar ze werkt, behandelt tussen de zestig en negentig vermissingen per maand; van notoire weglopers tot mensen die niet gevonden willen worden.

Nathalie weet na 19 jaar bij de politie dat ze keurig het protocol moet volgen en dat doet ze dan ook. Ze vraagt of K. een vragenlijst wil invullen. Dat is standaard bij vermissingen. De lijst moet een compleet beeld geven van de vermiste en zijn of haar omgeving. Er wordt bijvoorbeeld gevraagd naar bankgegevens, wie de huisarts is en of er kinderen in het spel zijn. 'We willen eigenlijk alles weten, behalve je pincode', vult Ruud aan.

'Hier klopt iets niet'

Nathalie doet iets dat ze anders nooit doet, en dat blijkt later cruciaal te zijn. Ze besluit om naar de tweede verdieping te gaan waar de recherche zit, omdat ze de zaak niet vertrouwt. Er is iets met K. dat haar niet lekker zit. 'Hij had een lege zielloze blik, ik kan het niet uitleggen. Je weet het eigenlijk pas achteraf.'

Rechercheur Ruud ziet gelijk dat er iets niet klopt. Nathalie komt anders nooit naar boven. 'En ik zag bij jou een bepaalde blik', zegt hij nu tegen Nathalie. 'Ik had zoiets van: "daar ga ik even naartoe".' Ruud gaat achter de balie zitten en knoopt een gesprek aan met K.

Andrei K. begint te zweten

Die blijkt ineens niet meer zo goed Engels te spreken als even daarvoor en is inmiddels beginnen te zweten, merkt Nathalie op. Ruud besluit met K. apart in een kamertje te gaan zitten. Daar loopt hij de vragen nog een keer door. 'Ook confronteerde ik hem met zijn gedrag en de wondjes in zijn gezicht. Hij vertelde toen dat er ruzie was geweest.'

Ook zijn collega Jan is er inmiddels bijgekomen. 'Hij zat er met een bepaalde houding, met zijn jas aan en een heel wit gezicht.' Ook de slappe hand die K. geeft is voor Jan een teken dat er iets niet pluis is. 'Zijn hand voelde aan als een natte spons', vertelt hij.

Iets te verbergen

Inmiddels hebben beide mannen door dat K. iets te verbergen heeft. Ze besluiten hem een ongewoon verzoek te doen: 'Zullen we even naar je huis lopen', vragen ze de Rus. Tot hun grote verbazing stemt K. toe. Met zijn drieën wandelen ze van het bureau naar de Neptunusstraat, een route van zo'n vijf minuten. 'Al keuvelend liepen we met hem mee. We praten wat over zijn werk bij Shell', vertelt Ruud.

Nathalie vraagt zich nog steeds af waarom K. de rechercheurs binnenlaat in zijn huis. De twee rechercheurs kijken rustig rond. 'Het was een keurige studio', constateren ze. Jan kijkt binnen een beetje rond terwijl K. Ruud het huis laat zien.

'Heb je daar een beetje zon?'

Ook de patio op de eerste verdieping waar later het lichaam van Julia wordt gevonden. Ruud: 'Ik vroeg nog aan hem of hij daar nog een beetje zon heeft. Dat je daar met hem hebt staan praten, terwijl zij daar lag...' De rechercheur maakt zijn zin niet af. Jan en Ruud nemen uiteindelijk een foto van Julia en een adresboek mee. 'We zeiden nog: "We houden contact".' Als ze de deur achter zich dichttrekken, denken ze allebei hetzelfde: 'Dit is foute boel.'

De rechercheurs gaan aan de slag. K. en Julia worden vanwege de vermissing van Julia helemaal doorgelicht. Rechercheurs doen onderzoek op internet, telefoondata en bankgegevens worden opgevraagd. Ook worden ze benaderd door mensen die Julia kennen. Ze heeft afspraken gemist, terwijl dat niks voor haar is. Woensdagavond - Julia is dan vier dagen vermist - belt Ruud met een officier van justitie. Donderdag doorzoeken ze het huis van K. en Julia.

Tekst gaat door onder foto

Afbeelding

(Bron Facebook Julia)

Lopen vanaf het bureau

Om 12.45 uur vertrekken ze van het bureau op Scheveningen. Opnieuw lopen Ruud en Jan naar de Neptunusstraat en bellen aan bij Andrei K. Hij doet open in zijn badjas en zit onder het bloed. 'Toch liet hij ons gewoon binnen', zegt Ruud, die daar nog altijd verbaasd over lijkt.

K. gaat rustig zitten in de yogastudio. 'Can you tell us where Julia is?', vraagt Ruud. 'I think she doesn't live anymore', antwoordt K. Inmiddels staat er ook een officier van justitie binnen. K. wordt aangehouden. 'You have to shoot me, I'm a fucking idiot', zegt K. nog, dan wordt hij afgevoerd. 'Het was net een film', zegt Ruud.

Als in een film

De twee rechercheurs gaan praten met de buren. 'De film ging door met de verhalen van de buurt. Dit maak je maar een keer mee', zegt de ervaren rechercheur Jan. Binnen gaat de forensische dienst aan de slag. Achter de afgeplakte ramen van de yogastudio kammen ze het huis uit. Ruud en Jan zitten op het bureau te eten als Ruud een appje krijgt met een foto. Julia is gevonden, haar lichaam is in stukken. 'Toen waren we allemaal even stil.'

Ook Nathalie krijgt het nieuws. Ruud belt haar op, ze is thuis. 'We hebben haar gevonden', hoort ze hem zeggen. 'Dat vergeet ik nooit meer', vertelt ze. 'Dat je zo'n man een hand hebt gegeven.'

Een hoop vragen

Een jaar na de moord hebben de drie nog een hoop vragen. 'Waarom hield hij haar in huis?’, vraagt Jan zich af. 'Kon hij misschien geen afscheid nemen? En hoe ga je te werk als ze eenmaal overleden is? Hij is dus daarna naar de winkel gelopen om spullen te kopen om haar in stukken te zagen.' Niemand in de kamer kan zich er wat bij voorstellen.

In de hoop wat antwoorden te krijgen wonen Ruud, Jan en Nathalie alle voorbereidende rechtszittingen bij. 'K is inmiddels een schim geworden', stellen ze vast. Op 20 februari wordt de zaak inhoudelijk behandeld dan hopen ze alsnog meer te horen.

Tekst gaat verder na tekening

Afbeelding

(Bron:Tekening Theresa Hartgers)

De rol van Nathalie

Aan het eind van het gesprek wordt duidelijk hoe belangrijk de rol van Nathalie is geweest, daar zijn Jan en Ruud het over eens. Als de twee presentaties geven, gebruiken ze deze zaak. De oplettendheid van Nathalie wordt als voorbeeld genomen. 'Als zij ons niet had gewaarschuwd dan had hij de tijd gehad om haar weg te maken en dan hadden we haar misschien nooit gevonden.'

LEES OOK: Meer mensen in 2018 vermoord in onze regio: een overzicht

Meer over dit onderwerp:
POLITIE JULIA NEPTUNUSSTRAAT
Deel dit artikel: