'Kanker roepen is niet normaal, maar homo als scheldwoord is ook niet normaal'

Pride Walk wordt dit jaar voor de derde keer georganiseerd
Pride Walk wordt dit jaar voor de derde keer georganiseerd © COC Haaglanden
DEN HAAG - Homo als scheldwoord. Voor bestuurslid Sandra Khouw van COC Haaglanden is het net zo erg als het scheldwoord kanker: 'Van het laatste spreekt men tegenwoordig schande, maar iemand voor homo uitschelden wordt nog steeds door velen als normaal ervaren. Voor mijn gevoel is dat net zo erg.' Het onderschrijft volgens haar nog maar eens het belang van de eerste editie van The Hague Pride, het evenement voor de lhbti-gemeenschap, dat dit weekend voor het eerst wordt georganiseerd.
The Hague Pride is de opvolger van het Rainbow Festival dat de afgelopen drie jaar werd georganiseerd in Den Haag. Met de naamsverandering krijgt het evenement volgens Khouw een serieuzer karakter: 'Festival suggereert dat het om een feest gaat, maar het is meer dan alleen een feest.'
Een belangrijk onderdeel van The Hague Pride is de Pride Walk: 'Elke grote stad, maar ook steeds meer kleine steden hebben een Pride Walk. Dus Den Haag kon niet achterblijven. Met de loop willen we de lhbti-gemeenschap op de kaart zetten. Ons zichtbaar maken en aandacht vragen voor wat er speelt. Als stad van recht en vrede moeten we een boodschap uitzenden.'

Verbondenheid

Die boodschap is wat haar betreft duidelijk: 'Zo'n Pride is belangrijk om te laten zien wie wij zijn. De mensen die meelopen, die voelen zich op dat moment veilig en thuis. Op andere dagen zitten ze verstopt thuis of durven ze niet uit te komen voor wie ze zijn. Terwijl tijdens zo’n Pride zijn ze opeens openlijk heel trots, want dan zijn ze met heel veel. Je voelt je een hele grote familie. Er is een gevoel van saamhorigheid.'
Het is de derde keer dat het COC Haaglanden dit weekend een Pride Walk organiseert. Voorgaande edities verliepen zonder noemenswaardige problemen. Hoewel er onderweg ook wel eens vervelende opmerkingen worden gemaakt, is het vooral een feest, want er wordt ook geklapt. 'Mensen voelen zich trots. Ze komen uit de kast en laten zien dat ze er mogen zijn. Dat probeer je met z’n allen in die Walk te belichamen.'

Acceptatie

Maar als het gaat om maatschappelijke acceptatie is er nog een lange weg te gaan. 'Zoals bijvoorbeeld transgenders, die hebben toch heel veel moeite om werk te vinden, omdat ze niet geaccepteerd worden zoals ze zijn. Ze worden vaak ook op hun uiterlijk beoordeeld. Lesbische vrouwen, dreigen in de toekomst niet meer in aanmerking te komen voor een vergoeding bij kunstmatige zwangerschap. Of homo’s en biseksuelen die gediscrimineerd worden als het gaat om bloed- en orgaandonatie omdat ze tot een risicogroep behoren. Daar kan ik me boos over maken. Op dat soort terreinen hebben we nog heel veel te bevechten.’
Nederland doet het wat dat betreft niet goed in vergelijking met andere Europese landen, want als het gaat om homorechten staat het niet meer in de Top 10: 'Dan lijkt het dat we als Nederland er op achteruit gaan, maar dat is niet zo. We worden wel door andere landen ingehaald. Die nemen bijvoorbeeld wetten tegen homohaat aan. Wij zijn nog niet zover. Als nu iemand in elkaar geslagen wordt, dan is het heel moeilijk te beoordelen of het homohaat is, of een kwade jongensstreek. Ook hier zijn die straffen veel lager dan in het buitenland. Daar mogen we best strenger in worden. Zoals bijvoorbeeld dat er een verbod op homogenezing komt.'

Lastig uit de kast komen

Als het gaat om maatschappelijk acceptatie zijn niet alleen in Europa de verschillen groot, ook dichter bij huis is het contrast groot. ‘In Den Haag is de acceptatie van homoseksualiteit makkelijker dan bijvoorbeeld Westland. Het is daar lastiger om uit de kast te komen. Daarbij speelt het geloof nog steeds een rol. Dat merk je ook op scholen als je daar voorlichting geeft.’
De beeldvorming in de media speelt daarbij een belangrijke rol volgens coördinator Deborah Landman van het COC Haaglanden, die zelf voorlichting heeft gegeven op middelbare scholen: 'Als je ziet in de media, bij de Canal Parade in Amsterdam, dan zie je vooral de schokkende beelden. Maar ik heb op rijksoverheidsboot gestaan, gewone mensen, maar die beelden krijg je niet te zien. Blijkbaar is dat niet interessant genoeg. Dus die leerlingen krijgen ook een bepaald beeld daarvan.'

'Doodgewone mensen'

Op de scholen krijgt ze dus verbaasde reacties over dat ze gewoon werkt en getrouwd is: ‘Ja, maar ik ben ook lesbisch. Wij zijn ook maar doodgewone mensen, die je op straat gewoon voorbij loopt. Waaraan je dus niet kunt zien dat ze homo of lesbisch zijn. Het is een hele gemixte gemeenschap. Iedereen heeft recht op z’n eigen plekje. Geef ons die ruimte om jezelf te zijn.’
Opmerkelijk onderdeel van The Hague Pride is de Royal Rainbow Parade, waarbij voor het eerst kleurrijke koetsen met onder meer dragqueens door de straten van Den Haag zullen rijden.  Volgens Khouw is het geen toeval dat ze niet door de wijken Transvaal, Schilderswijk en Laak zullen rijden: 'Je wil niet de problemen opzoeken. Twee jaar geleden wilden sommigen ook met de Pride Walk door de Schilderswijk lopen. Maar dat hebben we niet gedaan omdat je dan misschien toch de narigheid opzoekt.'

'Niet provoceren'

'Wij willen juist op een leuke manier aandacht vragen. Wij willen niet gaan provoceren. En als er mensen meelopen in de stoet, dan moet je ook voor hun veiligheid staan. Je hebt toch de verantwoordelijkheid voor de mensen die meelopen. Stel dat een moslimmeisje meeloopt die uit de kast komt en dat zij door haar eigen wijk moet gaan lopen? Dan wordt dat misschien een groot drama. Hoeft niet, maar dat risico is wel groter.'
Dat sommige groepen wel wat vaker in beeld komen als het gaat om homohaat kan Khouw niet ontkennen: 'Ik heb in het verleden zelf ook wel gemerkt dat Marokkaanse jongens toch wel eerder iets zeggen als je voorbij loopt, dan Nederlandse jongens. Maar aan de andere kant, het kunnen ook gewoon Nederlanders zijn die homo’s haten.'

'Niet iedereen doet aangifte'

Het is volgens Khouw moeilijk om homo-haat en homo-geweld in Nederland in cijfers uit te drukken, maar zij is er van overtuigd dat het vaker voorkomt dan nu bekend is: 'Nog niet iedereen durft aangifte te doen. Het wordt ook nog niet overal geregistreerd. Dus die statistieken kun je nog niet goed bijhouden. Maar ik hoor regelmatig van mensen die geslagen zijn of uitgescholden zijn. Je hoort het alleen niet altijd.'
Zelf merkt ze ook dat ze toch voorzichtiger is als ze samen met haar vriendin is. 'Je voelt het soms zelf al als je op straat loopt: ik moet nu even mijn hand los laten als ik met mijn partner loop. En of dat zelf tussen je oren zit of omdat je toch wel iets aanvoelt, ik ben daar nog niet over uit.'
Hand-in-hand
‘In Amsterdam loop ik toch veiliger hand-in-hand dan in Den Haag. Ik weet niet waarom. En in Delft, waar ik woon, voel ik mij helemaal niet op mijn gemak. En daar zou je je juist thuis moeten voelen. Maar in Den Haag of Amsterdam is het dan toch groter, anoniemer.’
Khouw hoopt dat er met het organiseren van The Hague Pride begrip en acceptatie wordt gecreëerd voor de lhbti-gemeenschap: 'Wij hopen dat mensen tevreden kunnen terugkrijgen op het evenement en dat iedereen veilig is. Niet alleen voor de deelnemers, maar ook voor de bezoekers.'

Veilig voelen

'En ook de mensen die langs de kant staan', voegt Landman daar nog aan toe. 'Want neem van ons aan, dat langs de kant een fiks aantal mensen zullen staan die nog niet uit de kast durven komen. Die moeten zich net zo veilig voelen, dat als wij voorbij komen, dat zij denken: volgend jaar loop ik ook mee.'