Maarten (26) dreigt met dwarslaesie in verpleeghuis te komen: 'Ik ben een doener'

ALPHEN AAN DEN RIJN - Hij werkt als hovenier en klimt geregeld in hoge bomen om ze te verzorgen. Maar daar komt op 30 augustus 2019 abrupt een einde aan. Bij de huttenbouw in Ter Aar raakt de dan 25-jarige Maarten van den Bergh door een dramatische val deels verlamd. Na ruim tien maanden revalideren mag de Alphenaar bijna weer naar huis. Maar de vraag is: kan dat wel?

Een hoge dwarslaesie, zo luidt de diagnose. Het houdt in dat hij zijn benen helemaal niet meer kan bewegen en zijn armen maar gedeeltelijk. Eén ongelukkig moment verandert Maartens leven in een oogopslag. Als vrijwilliger bij de Kinder Vakantie Spelen in Ter Aar helpt hij mee met afbreken, maar dat gaat gruwelijk mis.

Het huttenbouwterrein in Ter Aar waar Maarten gruwelijk ten val komt | Foto: Kinder Vakantie Spelen

'Ik stond op een ladder en ik schroefde wat los. Toen klapte het naar beneden en ben ik gevallen', herinnert hij zich. 'Ik merkte gelijk dat het foute boel was, ik had geen gevoel meer in mijn benen.' Zijn eerste gedachte: 'Hoe ga ik dit aanpakken en hoe ik ga ik weer wat van mijn leven maken?'

Appartement niet 'rolstoelproof'

Maarten heeft inmiddels al twee jaar een eigen - gelijkvloers - appartement in Alphen aan den Rijn. Nu het einde van zijn revalidatie nadert, hoopt hij zo snel mogelijk weer naar huis te mogen. Probleem is alleen dat de woning totaal niet rolstoelproof is. Een verbouwing kost heel veel geld en andere geschikte woningen in de buurt en binnen zijn prijsklasse zijn er niet.

Daarom hebben Sandra Diks en Luciënne Tuithof de stichting 'Help Maarten naar Huis!' opgericht. Zij zijn oud-collega's van Maarten bij hoveniersbedrijf Visser Tuinen in Leimuiden. Met man en macht zamelen ze geld in, door bijvoorbeeld lege flessen op te halen, te flyeren en een high tea te organiseren. 'Dat doet me echt superveel, daar ben ik superblij mee', reageert Maarten.

'Hij heeft geen andere keus'

'Als mensen mededogen hebben, zien ze in welke moeilijke situatie Maarten zit. En dat hij ook geen andere keus heeft', verklaart Diks haar inspanningen. 'Want zijn keuze is: óf terug naar zijn eigen appartement, óf zijn intrek nemen in een verpleeghuis. Ik kan me niet voorstellen dat je een jongen van 26 jaar dat laatste toewenst.'

Maarten met zijn oud-collega's van hoveniersbedrijf Visser Tuinen | Foto: Marnella Verschoor

Tot nu toe heeft de stichting al 30.000 euro ingezameld en daarmee is de helft van het doel bereikt. Maar het blijft niet alleen bij geld binnenhalen. Zo worstelt de stichting al maanden met de Wet maatschappelijke ondersteuning (Wmo) en de Vereniging van Eigenaars (VvE), die bepaalt of het appartement überhaupt mag worden aangepast.

Marc de Hond

In de schaduw daarvan werkt Maarten aan de laatste loodjes van zijn herstel. 'Ik schat nu nog zo'n zes weken in', zegt Janneke Stolwijk, arts van revalidatiecentrum De Hoogstraat in Utrecht. Zij werkt al jarenlang met mensen die een hoge dwarslaesie hebben. Zo heeft ze onder anderen de afgelopen week overleden presentator en rolstoelsporter Marc de Hond (42) behandeld.

'Je kunt je niet voorstellen welke enorme impact een hoge dwarslaesie heeft. Ga maar eens een dag in die rolstoel zitten. Het is niet alleen het niet lopen, maar ook plassen, poepen en seksualiteit. En je arm- en handfunctie die anders is', somt Stolwijk op. 'Dus ik vind het heel moedig dat mensen als Maarten het nieuwe leven weer aangaan.'

Duim bewegen

Zelf kijkt Maarten hoopvol naar de toekomst. Hij is momenteel bestuurslid bij de Ter Aarse huttenbouw, waarvoor hij tien jaar achter elkaar vrijwilliger is geweest. En hij heeft weer enig zicht op herstel. 'Na acht maanden kan ik nu opeens mijn duim bewegen. Er kan altijd nog herstel optreden, want ik heb een incomplete dwarslaesie. Dus je weet het nooit.'

Tot zijn ongeluk werkt Maarten als hovenier en boomverzorger | Foto: privé

Maar dat hij ooit weer zal kunnen lopen, is zeer onwaarschijnlijk. 'Dat heb ik geaccepteerd. Alleen mijn handfunctie nog niet, omdat ik een doener ben. Dan blijft het lastig als je niet met je handen kan werken.' Of het goed gaat komen met hem? Een lichte glimlach verschijnt op zijn gezicht. 'Ik denk het wel. Dat weet ik bijna zeker.'

LEES OOK: Laatste kans voor Jonne (19) op paralympisch zwemgoud: 'Tokio is heel belangrijk voor mij'