'Voetbalplaatje' Milan van Ewijk laat droom moeder in vervulling gaan

DEN HAAG - Hij straalde zondagavond na de wedstrijd tegen AZ (2-2) van oor tot oor. Met zijn eerste doelpunt in het betaalde voetbal en de uitverkiezing tot 'Man of the Match' lacht het voetballeven Milan van Ewijk weer tegemoet. De 20-jarige rechtsback is bezig aan zijn tweede seizoen als prof en heeft zich opgewerkt tot de vaste rechtsback van ADO Den Haag. Een knappe prestatie, want amper twee jaar geleden speelde de geboren Amsterdammer nog bij de amateurs. 'Ik verbaas mij wel eens hoe snel alles gaat.'

Van Ewijk is bezig aan zijn tweede jaar als profvoetballer in Den Haag. Als jeugdspeler van Feyenoord leek hij lang voorbestemd voor het hoogte voetbalniveau van Nederland. Tot een debuut in Rotterdam komt het niet. In 2016 stapt Van Ewijk over naar de amateurs van Excelsior Maassluis. Daar hoopt hij – onder de vleugels van zijn voormalig trainer bij Feyenoord, Dogan Corneille – alsnog de stap naar het betaald voetbal te maken. Al snel valt de felle rechtsback op. Hij kan kiezen uit meerdere profclubs. ADO Den Haag wordt zijn volgende bestemming. In de residentie tekent hij voor drie seizoenen.

Van Ewijk scoort zijn eerste doelpunt als profvoetballer | Foto: SoccratesImages.com

Zijn eerste profjaar wordt gekenmerkt door ups en downs. 'Ik heb best veel meegemaakt in mijn eerste jaar', zegt Van Ewijk. 'Zo'n beetje alles wat je kan meemaken, maakte ik mee. Ik maakte mijn debuut, kende veel blessures en werd verhuurd. Ik ben uiteindelijk goed uit mijn eerste jaar gekomen en ik heb het goed naar mijn zin bij ADO.'

Intensiteit

'Het voelde soms als een achtbaan. In je eerste jaar als profvoetballer zoveel dingen meemaken, dan hoop je alleen maar dat het in je tweede jaar anders zal zijn. Gelukkig is dat zo en gaat het de goede kant op.'

Van Ewijk wordt in zijn eerste jaar bij ADO door trainer Fons Groenendijk gebombardeerd tot eerste rechtsback. Toch speelt de Amsterdammer lang niet alle wedstrijden. 'Ik voel aan mijn lichaam dat ik de intensiteit nu wel aan kan. Zowel conditioneel als qua kracht. Vorig jaar was ik sterk genoeg, maar mijn spieren konden de hoeveelheid wedstrijden nog niet aan.'

Milan van Ewijk tijdens de Open Dag van ADO | Foto: SoccratesImages.com

'Ik heb er vorig jaar hard aan gewerkt, maar het was nou eenmaal zo. Het grote probleem was dat ik rust nodig had. En dat gaf ik mezelf niet. Dat kon ook niet, want ik was basisspeler en er waren weinig rustmomenten.'

Het lichaam van Van Ewijk is inmiddels gewend aan het profvoetbal. ‘In principe is het verschil van leven als amateurvoetballer niet heel erg anders dan dat van profvoetballer. Je leeft in beide gevallen voor je droom, alleen de trainingsintensiteit is wat hoger. Het verschil is dat amateurs in de avond trainen en profs in de ochtend. En bij de amateurs ga je na de wedstrijd de kantine in, even een patatje eten, haha.'

'Je wordt op straat herkend'

'Ik had gehoopt dat mijn leven zou lopen zoals het nu verloopt. Soms verbaast het mij dat ik al profvoetballer ben. Ik ken genoeg jongens – bijvoorbeeld van Excelsior Maassluis – die ook hopen op een carrière als profvoetballer, maar bij hen duurt het waarschijnlijk wat langer.'

Dat Van Ewijk zijn droom heeft waargemaakt, maakt hem trots, maar ook heel bewust. Hij geniet intens van wat hij dagelijks meemaakt. 'Bij het profbestaan komen hele mooie dingen kijken, bijvoorbeeld dat je op straat herkend wordt. Het gebeurt niet heel vaak hoor, maar soms wel. Dat is toch leuk, dan kleine kinderen je dan herkennen en even naar je zwaaien. Maar ook de entourage. De stadions in de eredivisie, zoals die van ons of bijvoorbeeld de Kuip. Dat is toch anders dan de stadions in de tweede divisie.'

Milan van Ewijk | Foto: SoccratesImages.com

'Mijn vriendin heeft heel veel van die voetbalplaatjes gespaard. Die gaf ze iedere keer aan mij. Het is wel vreemd, mijn moeder droomde vroeger altijd dat ik ooit op een voetbalplaatje zou komen te staan. Tien jaar later is het dan echt zo. Dan denk je, ik heb het toch al een beetje gemaakt. Het is mooi om te zien dat de droom van je moeder is uitgekomen.'

'Op een voetbalplaatje staan, je naam achterop een shirt bij iemand of handtekeningen uitdelen. Het is mooi om mee te maken. Aan de andere kant, het hoort bij het profvoetbal', vervolgt Van Ewijk, die zich ook gelijk realiseert dat het niet vanzelfsprekend is. 'Toen ik bij Maassluis voetbalde hadden we het er met de jongens over. Stel dat je de stap kan maken, dan kom je opeens in FIFA of PES. Dat zit je in een spelletje. Kan je met jezelf spelen. Dan ga je van voetballen op straat en spelletjes spelen op de Playstation, naar spelen met jezelf op de Playstation. Dat is wel gaaf.'

Beide benen op de grond

Volgens de rechtsback van ADO Den Haag is hij niet veranderd sinds hij profvoetballer is. 'Ik ben nog steeds dezelfde Milan van Ewijk. Dat wil ik ook zo houden. Ondanks de fame en het geld en alles wat er bij komt kijken, vind ik het belangrijk om jezelf te blijven. Ik vind dat heel belangrijk.'

'Wat mij met beide benen op de grond houdt? De mensen om mij heen. Mijn ouders spelen daar een grote rol in. Zij zeggen vaak: "je komt van niks af. Wees blij dat je dit kan meemaken. Zo'n leven leiden is niet voor iedereen weggelegd." Ik ben me daar bewust van. Niet iedereen krijgt de kans om profvoetballer te worden. Ik geniet er heel erg van.'

LEES OOK: ADO-speelster Jaimy Ravensbergen creëert chaos: 'Goals moet je afdwingen'

Deel dit artikel: