Instellingen

HWW-tussenpaus vertrekt: 'Opdracht geslaagd', maar dat vindt niet iedereen

Jack Thiadens
Jack Thiadens © Nico Schouten
DEN HAAG - HWW-zorg in Den Haag is voor de poorten van de hel weggesleept. Zag het ernaar uit dat er vorig jaar een miljoenenverlies geleden zou worden, nu is het bedrijf uit de rode cijfers. Dat is het resultaat van een zware reorganisatie die werd doorgevoerd door interim-manager Jack Thiadens. Per 1 maart vertrekt hij: 'Opdracht geslaagd.' Maar daar is niet iedereen het mee eens.
Thiadens werd een jaar geleden binnengehaald nadat de Raad van Toezicht afscheid had genomen van de zittende bestuurders wegens een 'verschil van inzicht' over de koers. Het bedrijf, met zeven verpleeghuizen en een wijkzorgorganisatie in Den Haag, stond er financieel erg slecht voor. De Haagse zorginstelling leed in 2019 4,2 miljoen euro verlies en als er niets gebeurde zou dat in 2020 bijna verdubbelen. Thiadens moest schoon schip maken.
Jack Thiadens was tien jaar bestuursvoorzitter van het Martiniziekenhuis in Groningen. 'Dat is echt mijn ziekenhuis', zegt hij. Er was in 2007 een vertrouwensbreuk met de medische staf die hij overleefde. Een kleine twee jaar later vertrok hij. Na Groningen ging hij aan de slag bij het Laurentius Ziekenhuis in Roermond als bestuursvoorzitter. Daar was hij vijf jaar actief. Vervolgens ging hij als zelfstandige aan de slag bij verschillende andere ziekenhuizen en zorginstellingen. Steeds voor een relatief korte periode, en eigenlijk altijd om te reorganiseren. Wat hij na HWW Zorg gaat doen is nog niet honderd procent duidelijk. 'Ik ben me aan het oriënteren', zegt Thiadens daarover.
HWW Zorg staat voor Haagse Wijk- en Woonzorg. Het bedrijf runt in Den Haag tien verpleeghuizen en woon-zorgcentra, en heeft een tak voor thuiszorg. Bij HWW werken zo'n tweeduizend mensen, die voor ongeveer zevenhonderd bewoners in de verschillende huizen zorgen. De organisatie heeft 5300 cliënten in de wijkzorg. HWW werd in 2009 opgericht als tijdelijke stichting na het faillissement van Meavita en kon uiteindelijk blijven bestaan. Sinds die tijd was er geregeld onrust onder personeel, kwamen en vertrokken topmensen en waren er ook klachten over de kwaliteit van de zorg. Daar kwamen ook financiële problemen bij. Begin vorig jaar stond HWW Zorg aan de rand van het faillissement.

Leegstand en hoog ziekteverzuim

'Ik heb de eerste weken een soort foto van de organisatie gemaakt, en daar werd je niet vrolijk van', zegt Jack Thiadens. 'Veel leegstand in de huizen, een hoog ziekteverzuim en het hoofdkantoor was het contact met de basis kwijt.' Bovendien was de kas bijna leeg en gingen leveranciers en banken vragen stellen. Zijn 'foto' leidde tot een herstelplan en een forse reorganisatie. Thiadens vormde - zoals hij het zelf zegt - een coalition of the willing. Daarin zaten onder meer de ondernemingsraad, de cliëntenraad en de Raad van toezicht. 'Het was niet altijd makkelijk om dingen uit te leggen, maar ik merkte dat als ik dat deed, mensen het uiteindelijk begrepen en ik ze meekreeg.'
Zijn plan had als uitgangspunt: de zorg weer voorop stellen. Daar kwam bij dat hij constateerde dat de verschillende huizen en de thuiszorg van HWW eigenlijk opereerden als kleine zelfstandige organisaties. Het hoofdkantoor werd gezien als een gebouw met managers, maar niet als onderdeel van de club. Er gingen zestig mensen uit. 'Dat was moeilijk', erkent Thiadens. 'En je zag ook mensen vertrekken die je liever niet had zien gaan.'

Sluiting Dreeshuis

Een heel gevoelig onderdeel van de reorganisatie was ook de sluiting van het in Den Haag bekende Willem Dreeshuis. De 75 bewoners moesten verhuizen. Maar mensen zagen wel dat het nodig was, meent Thiadens. Volgens hem heeft de Inspectie bij het laatste bezoek in februari ook gezegd dat HWW nu weer een gezonde organisatie is. Van dat bezoek is overigens nog geen officieel verslag gemaakt door de inspecteurs. De HKZ-accreditatie - een soort keurmerk voor zorginstellingen - is volgens hem ook rond.
Maar de reorganisatie ging niet zonder horten en stoten. Personeel was ook niet allemaal overtuigd. Sommigen van hen spreken nu nog steeds van een 'angstcultuur'; niemand durft openlijk zijn verhaal te doen. 'Personeel dat zijn mond opendoet wordt weggepest of overgeplaatst', zegt één van hen. Volgens hen gebeurde dat ook met leidinggevenden die vervolgens vervangen werden door onbevoegd personeel.

'Laat hen naar de vertrouwenspersoon gaan'

Thiadens herkent zich niet in de anonieme aantijgingen. 'Er zijn veertig VSO's afgesloten (vertrekregelingen, red.), die zijn veel beter dan je bij het UWV krijgt. We hebben sommige mensen tot januari in dienst gehouden. Ik herken hier helemaal niets van.'
'Ingrepen waren nodig, want zonder was HWW failliet geweest', stelt de bestuurder. Bovendien heeft nooit iemand zich bij hem of een andere leidinggevende beklaagd, zegt hij. 'Er is niemand van de zestig mensen die zijn ontslagen naar de klachtencommissie gestapt. Ook met de OR en de FNV heb ik aan één tafel gezeten over het sociaal plan, ik ben tróts dat de bonden en de OR zo aan tafel zaten. Ik wil die verhalen horen. Laat mensen naar de vertrouwenspersoon gaan.' Als de verhalen kloppen wil hij dat de onderneming daarvan leert.

Geen kille saneerder

Jack Thiadens is een interimbestuurder pur sang die ergens wordt bijgehaald als het niet goed gaat in een organisatie. Sterker nog, hij vindt dat leuke klussen. En na een jaar is hij vervolgens weer weg. Toch vindt hij zichzelf geen kille saneerder. 'Ik wil mensen echt meekrijgen, en het omslagpunt lag rond mei/juni vorig jaar bij HWW.'
1 maart zit het er voor hem op in Den Haag. Maar de klus is nog niet geklaard, benadrukt Thiadens. 'Nu moeten we gaan borgen', zegt hij. Met andere woorden: door de reorganisatie loopt het nu heel aardig, maar helemaal veilig is de club nog niet. 'Een groot probleem bij HWW is dat de huizen verouderd zijn. Ze zijn ongeveer 37 jaar geleden gebouwd en moeten dringend gemoderniseerd worden', signaleert hij. 'Iedereen wil tegenwoordig een moderne kamer met wifi.' Maar die klus is voor zijn opvolgers.