Coronapatiënt (35) na jaar revalideren: 'Ik ben echt nog niet waar ik zou moeten zijn'

RIJSWIJK - 'Het gaat oké, maar het houdt niet over', vertelt de Rijswijkse Jody Mijts. Een jaar geleden was zij een van de eerste regiogenoten die met corona in het ziekenhuis werd opgenomen. 'Ik heb nog steeds last van extreme vermoeidheid en lamlendigheid. Ik ben echt nog niet waar ik zou moeten zijn.'

Jody is 35 en kerngezond als ze ziek wordt. De dokter raadt haar in eerste instantie aan om thuis uit te zieken. Een week later gaat het nog steeds niet beter en gaat ze toch maar naar de coronapoli van het HagaZiekenhuis. Ze wordt direct opgenomen op de intensive care. Ze belandt in een kunstmatige coma en wordt twaalf dagen later wakker. In Roermond. Ze had zelf geen idee dat ze van Den Haag naar Limburg was gebracht. 'In het begin ben je zo ziek dat alles langs je heen gaat.'

Jody, inmiddels 36, is een van de eerste regiogenoten die in het ziekenhuis wordt opgenomen nadat het virus onze regio precies een jaar geleden bereikte. In totaal ligt Jody vijftien dagen op de intensive care, waarvan twaalf dagen slapend. 'Dit is natuurlijk helemaal aan mij voorbij gegaan. Wat mensen zich niet realiseren is dat het voor mijn partner veel zwaarder is geweest', blikt ze terug in West Wordt Wakker op Radio West. 'Die was zich wel bewust van wat er met mij gebeurde. Die had gesprekken met de artsen en wist wat de consequenties konden zijn van dat ik op de ic lag.'

Misschien niet meer wakker

Haar vriend mocht in de tijd dat ze in het ziekenhuis lag maar een keer op bezoek komen, alleen even om wat kleding af te geven. 'Hij zat thuis met de wetenschap dat ik misschien niet meer wakker zou worden. De gesprekken over de risico's van de opnames op de ic gingen een beetje langs mij heen. Ik was eigenlijk alleen bezig met dat ik geholpen wilde worden. Maar mijn vriend kreeg dat dus wel allemaal heel bewust mee. Ik doe mijn verhaal als coronaslachtoffer, maar ik zeg altijd dat er veel meer slachtoffers zijn, want er zitten ook veel mensen omheen die er last van hebben.'

Jody met haar vriend Franz | Foto: Privéfoto

Na een kleine maand mocht de Rijswijkse foodblogger het ziekenhuis verlaten, maar toen volgde nog een lange revalidatieperiode. Niet alleen fysiek, maar ook mentaal. 'Het heeft ook psychisch veel consequenties gehad. Voor mij, en voor mijn vriend. We hebben veel gesprekken gehad met hulpverleners en samen om die periode te kunnen veranderen. Ik denk niet dat ik echt veranderd ben door die periode, maar het is wel heel zwaar geweest.'

Een van de kenmerkende klachten bij corona is reuk- en smaakverlies. Daar heeft Jody gelukkig geen last van gehad. Alhoewel: 'Van mij had het wel even gemogen, het ziekenhuiseten was niet écht lekker', zegt ze.

Vermoeidheid en lamlendigheid

Het proces is voor Jody nog steeds niet afgelopen. 'Het gaat nu oké, maar het houdt niet over', vertelt ze over haar huidige situatie. 'Het zijn vooral restklachten die je houdt, zoals extreme vermoeidheid en lamlendigheid. Ik wil heel graag, en dan doe je soms te veel en dan denk je 's avonds of de dag erna, o dit was toch nog even te veel van het goeie.'

Jody staat nu, bijna een jaar nadat ze opgenomen werd in het ziekenhuis, nog steeds onder behandeling bij de fysiotherapeut. 'Ik heb nog twee keer per week revalidatiefysio. Dat is ongeveer anderhalf uur per keer. Dat heb ik de afgelopen zes maanden gehad en nu is er door mijn fysio verlenging aangevraagd omdat het nog echt niet is waar het zou moeten zijn. Ik doe veel krachttraining, want je bent veel spiermassa kwijt als je zo lang stilligt in het ziekenhuis. En ook doe ik ademhalingsoefeningen om mijn longmassa weer op peil te krijgen.'

Zelf ook coronamoe

De Rijswijkse weet na een jaar nog steeds niet waar ze het virus heeft opgelopen. 'Het was allemaal nog niet zo streng in die periode. Ik ben gewoon naar de supermarkt geweest en niemand droeg toen nog mondkapjes. Ik ben die maand wel naar Oostenrijk geweest. We zaten niet in die brandhaard van de wintersport, maar zaten wel op het vliegveld met mensen die daarvandaan kwamen. Je gebruikt dan toch hetzelfde toilet. Ik weet nog dat er één handpompje stond op de hele luchthaven om je handen te desinfecteren. Dat speelde toen allemaal nog niet.'

Jody heeft door haar ervaringen een dubbel gevoel bij het nieuws. 'In het ziekenhuis werd ik verplaatst naar een gewone verpleegafdeling en kon ik weer tv kijken en het nieuws volgen. Dat was rond Pasen. Ik zag dan het nieuws van de volle bloembollenvelden en toen dacht ik wel even: mensen ik lig hier in het ziekenhuis te creperen, doe even normaal. Maar ondertussen is het wel heel dubbel, want ik snap de mensen wel. Ik ben zelf ook coronamoe, dus snap dat iedereen er moe van wordt. Alleen verandert er zo niets, want de besmettingen lopen alleen maar op en zo kan de regering ook niets anders doen. Dat is de twisted mindfuck waar we nu eenmaal inzitten.'

LEES OOK: GGD over een jaar corona: 'Personeel zoeken en opleiden is onze grootste uitdaging geweest'

Meer over dit onderwerp:
CORONAVIRUS
Deel dit artikel: