Geen vrolijke kerst na lekgeprikte banden en poep aan de deur

DEN HAAG - Het is eerste kerstdag 2019. Renzo en zijn vriendin staan op het punt met een bevriend stel uit eten te gaan bij de Griek. De vrouw van het bevriende stel is terminaal ziek. Het is hun laatste kerst met zijn vieren. Renzo gaat de deur uit, de trap af en loopt naar zijn auto, een opvallende Renault. Daar ziet hij tot zijn verbijstering dat twee van zijn banden lek zijn geprikt. 'Onze kerst is verziekt, dat is nooit meer goed te maken', zo vertelt hij tegen de politierechter.

Dit is een verhaal in onze serie Bij de Politierechter. Eerdere verhalen kan je hier teruglezen.

Begin 2020. Scotty heeft zijn buurman Maarten over de vloer. Ze gaan samen voetbal kijken. Dat doen ze wel vaker, ze gaan goed met elkaar om. Tijdens het avondje voetbal wil Maarten iets vertellen 'in vertrouwen'. Het gaat over die man met die opvallende Renault, die kent Scotty toch wel? Maarten heeft hem iets geflikt: op kerstavond zijn banden lek gestoken. En, oh ja, hondenpoep aan de deurhendels gesmeerd. Hij is zó klaar met die man en zijn hond.

Maar Scotty heeft ook een hond, en de relatie met buurman Maarten verzuurt als ze een keer samen in de lift staan en onenigheid krijgen over het dier. Op enig moment gaat Scotty naar de politie, en vertelt over de lek geprikte autobanden en de poep aan de handgrepen. De politie herkent het verhaal als de aangifte van Renzo. En dus zit Maarten nu in het beklaagdenbankje.

Aanspreken op gedrag

De rechter wil weten hoe lang de verdachte al in die buurt woont, en of hij het er prettig vindt? Maarten, een wat stugge man van 61, vertelt dat hij er vijf jaar woont, en ja, best prettig, maar hij heeft wel last van de wildplassers, de troep die mensen uit hun auto gooien of naast de vuilcontainers zetten, de hondenpoep die niet wordt opgeruimd, en ja daar spreekt hij mensen ook wel eens op aan. 'Nee, niet de hele dag, want vaak word ik uitgescholden en dan fiets ik maar door. Ik spreek mensen aan op hun gedrag. Of mag dat niet?'

Maarten geeft een voorbeeld: 'Ik spreek een vrouw aan omdat ze haar hondenpoep niet opruimt. Dat ging heel gemoedelijk en ze had begrip voor mijn verhaal. Komt er een andere vrouw langs en die roept 'oh, is hij weer bezig?' Ik loop gewoon verder naar huis, en een half uur later heb ik de politie aan mijn deur. Ik begrijp dat niet.'

Betrokken buurtbewoner

De officier van justitie wijst erop dat de verdachte wel vaak voorkomt in meldingen uit de buurt. Bewoners vinden hem de agressor, spreken van fysiek contact en een onprettige manier van aanspreken. 'Hij is misschien wel een betrokken buurtbewoner, maar er gaat toch iets mis in de communicatie tussen hem en de buurt', aldus de officier. Ook de wijkagent en de woningbouwvereniging zien dat, maar Maarten herkent zich er niet in. Hij is niet de boeman.

Ja, hij ergert zich als hij weer eens in de hondenpoep stapt, maar dat gaat hij niet afreageren op anderen. 'Ik ben iemand die wegloopt bij conflicten, ik maak geen fysiek contact. Ik heb geen agressieve achtergrond. Hebt u dat beeld niet van mij?'

Daderkennis

Hoe zit het dan met die banden en die poep, zo wil de rechter weten. 'Dat was ik echt niet', bezweert Maarten. Renzo en Scotty, achterin de zaal, moeten erom lachen. 'Het is zelfs andersom', zegt Maarten, 'Scotty heeft mij verteld dat hij de poep aan de autodeur heeft gesmeerd.' Renzo en Scotty lachen nog harder.

De officier van justitie gaat af op de aangifte van Renzo en het verhaal van Scotty. Dat levert daderkennis op, namelijk het verhaal over de hondenpoep. Daarvan heeft Renzo geen aangifte gedaan, dus Scotty kan dat alleen weten als hij het van de dader heeft gehoord. De advocaat van Maarten werpt tegen dat het ook kan betekenen dat Scotty de dader is.

'Waar gaat dit heen?'

De officier spreekt van een heel vervelend en onsmakelijk feit. 'En dan uitgerekend met kerst. Wat gaat er een volgende keer gebeuren? Ik gun het de verdachte en zijn omgeving dat ze in vrede samenleven, niet dat dit ontaardt in vernieling, en misschien ooit bedreiging en mishandeling.' Vanwege de poep aan de autodeur eist de officier een hogere straf dan gebruikelijk bij vernieling van autobanden: 400 euro boete, plus 95 euro voor Renzo, dat waren de kosten van twee nieuwe banden.

De advocaat van Maarten gaat voor vrijspraak. Ze vindt de verklaring van Scotty onbetrouwbaar, hij heeft namelijk ook andere leugens verspreid over Maarten. De aangifte van Renzo wijst niet naar Maarten, en dat haar cliënt bij het slachtoffer in de buurt woont, ja, er wonen wel meer mensen in de buurt dus dat zegt natuurlijk niks. En een hogere boete alleen vanwege de poep vindt ze ook niet rechtvaardig.

Boete

De rechter verwerpt het verweer van de advocaat. 'Ik zie geen reden waarom Scotty zou liegen, dus ik vind dat er genoeg bewijs is voor vernieling en het onbruikbaar maken van een voertuig. Het gebeurt bij uw buurtbewoners. Dat is heel vervelend, dat soort dingen moet u niet doen.' Hij veroordeelt Maarten conform de eis tot de boete van 400 euro. Ook de rekening voor de banden zal hij moeten betalen.

De namen van Maarten, Renzo en Scotty zijn in verband met de privacy gefingeerd.

Deel dit artikel: