Marjolein verloor haar zoon bij surfdrama en schreef er een boek over: 'Geen happy end'

DEN HAAG - In de nacht van 11 op 12 mei 2020 krijgt Marjolein Hartman twee agenten aan de deur. Haar zoon Max (22) is één van de vijf omgekomen surfers in Scheveningen. Haar verdriet schrijft ze op en is een boek geworden. 'Het is niet een mooi boek, het heeft geen happy end. Het is zoals de titel zegt: Rauw.'
Marjolein woont in Muiderberg, voor het interview is ze naar het Scheveningse strand gekomen. Daar waar het surfdrama heeft plaatsgevonden, bij het havenhoofd. 'Ik moet je eerlijk zeggen dat ik hier niet graag ben. Ik zie dat het een mooie plek is en het monument met de vissen is ook mooi, maar ik heb hier maar één herinnering. Hier is Max verdronken', vertelt Marjolein terwijl ze kijkt naar de vijf vissen die op het havenhoofd te zien zijn.
Op 11 mei 2020 kwamen voor de kust van Scheveningen vijf jonge mannen om het leven. Joost, Sander, Pim, Max, en Mathijs. Een combinatie van harde wind, stroming en een dikke schuimlaag werd de ervaren surfers en zwemmers fataal.
'Max was eigenlijk niet echt een surfer, hij kwam hier ook niet heel erg vaak. Max deed altijd van alles, dus ook surfen, hij zat vol energie. Hij was een heerlijke jongen, vol humor. Hij stond middenin het leven en had nog zoveel plannen.'

Een brief werd een boek

Die bewuste nacht vertellen de agenten die bij Marjolein aan de deur staan dat Max vermist is en dat ze geen hoop moet hebben. Marjolein is alleen thuis, haar dochter Ivy is bij haar vader, haar vriendinnen kan ze niet bereiken. Het is midden in de nacht. 'Dan is het wachten tot het ochtend is, ik voelde me zielsalleen.'
Moeder omgekomen Max schrijft boek na surfdrama
De eerste weken na de dood van Max doet Marjolein van alles om bezig te blijven. 'Ik ben eerst al zijn kleren gaan wassen en strijken, dat voelde goed om te doen. Toen ben ik de schuur gaan opruimen en heb al z'n spullen geordend. Na zes weken was ik daarmee klaar en ben ik een brief gaan schrijven over Max aan zijn zusje Ivy, ze was pas zeven en kreeg niet alles mee. 'Ik wilde haar vertellen over Max. Ik merkte dat het geen brief was, het was het beschrijven van gruwelijke pijn, de brief werd een boek. Het is vooral rauwe emotie.'

'Mijn boek is niet mooi'

In het boek Rauw beschrijft Marjolein haar eerste jaar van intens verdriet. 'Ik heb zelf acht boeken gelezen van mensen die hun kind zijn verloren. Maar al deze boeken zijn pas veel later geschreven', zegt ze.
'Mijn boek is niet mooi, het is niet zoals in de film dat je een traantje laat en doorgaat. De werkelijkheid is heel naar. In het boek gaan mijn emoties alle kanten op, vaak voelde ik me als een open zenuw. Het schrijven heeft me houvast gegeven.'
In het boek 'Rauw' beschrijft Marjolein het intense verdriet van het eerste jaar zonder haar zoon Max
In het boek 'Rauw' beschrijft Marjolein het intense verdriet van het eerste jaar zonder haar zoon Max © Omroep West

Troost

Troost bieden aan iemand met zoveel verdriet is moeilijk, weet Marjolein. 'Als de pijn te groot is, kun je niet om troost vragen, dan kan je alleen maar zijn. "Ik ben er voor je" betekent dan niets. Vrienden en familieleden moesten uit zichzelf iets doen voor mij, een boodschapje, een kaartje, gewoon iets liefs, een teken geven dat ik het waard ben dat ik blijf.'
Marjolein heeft dit boek ook geschreven voor alle ouders 'die nog komen gaan'. 'Ik hoop dat andere ouders er wat aan hebben, want het is echt heel zwaar. Als Ivy later groot is en het boek leest dan begrijpt ze misschien waarom ik niet altijd de moeder heb kunnen zijn die ik wilde zijn.'

Een van de passages uit Rauw:

Ik wil nog even naar Scheveningen. Nog één keer op de plek staan waar het allemaal eindigde.
Op de boulevard zie ik in de verte de blokkendam al. Het is zonnig weer, maar in mijn hoofd stormt het.
Wat doe ik mezelf aan.
Ik kan niet anders dan het beeld van de laatste strijd van Max, weer in mijn hoofd reconstrueren.
Ik voel zijn paniek. De muur van schuim die hem de adem beneemt doet mij naar mijn keel grijpen.
Dichterbij kom ik niet met mijn gevoel. Dat laatste stukje kan ik niet visualiseren.
Het lukt me niet om tot het einde mee te gaan.
Ik maak een sprongetje in de tijd en zie hem in mijn gedachten dood op de aangewezen plek liggen.
Alles waar Max voor stond is dan weg.
Geen enthousiasme meer, geen brede grijns geen gekkigheid, geen humor, geen wilde plannen, geen knuffel, geen toekomst.
Ik wil naar huis.