Glenn haalde parkeermeters leeg: 'Kwam soms met 5500 gulden per dag thuis'

Oude parkeermeters
Oude parkeermeters © ANP
DEN HAAG - 'Een parkeermeter leeghalen kost elf seconden. Dat heeft de politie een keer vastgelegd met een camera. Ik kwam soms met 5500 gulden per dag thuis.' De 47-jarige Glenn uit Den Haag maakte in de jaren 90 van de vorige eeuw deel uit van een groep Haagse jonge mannen die door het hele land parkeerautomaten leegroofde. Inmiddels heeft hij zijn criminele carrière een aantal jaar achter zich gelaten. Omdat hij terminaal ziek is, wil hij nu vertellen over hoe hij en zijn maten zeven jaar lang 'De Plaag uit Den Haag' waren. Vandaag deel 1, morgen deel 2.
'Er waren toen nog van die ouderwetse draaimeters waar kwartjes en guldens in gingen', vertelt Glenn. 'Soms zat er wel 240 gulden in één meter. We werkten met twee of drie man in een team. Met tien palen had je in elk geval meer dan duizend gulden en je kon er maximaal honderd op een nacht doen.'
Dat aantal haalden de mannen lang niet altijd, want meestal hadden ze voor het zover was de politie achter zich aan. 'Dan heeft iemand je gezien en de politie gebeld. Maar we hadden een scanner, dus we wisten altijd wanneer ze er aan kwamen.'
Glenn's naam is op zijn verzoek gefingeerd. Zijn echte naam is bij de redactie bekend.

Vader vertrekt

Glenn is twaalf als zijn vader het gezin verlaat. Zijn moeder blijft achter met vier kinderen. 'Ze had twee, soms drie schoonmaakbaantjes tegelijk om voor ons te kunnen zorgen, maar ze was dus altijd weg. Dan vind je de liefde op straat.' Zijn vader heeft hij nooit meer gezien, die kwam tien jaar later om bij een verkeersongeluk. 'Ik had gehoopt hem dingen te kunnen vragen als ik ouder zou zijn, maar dat is er niet van gekomen.'
Op zijn zeventiende kan Glenn aan de slag bij de fabriek van Peco Suikerwerken aan de Zoutkeetsingel. Hij is daar niet tevreden met zijn salaris en vraagt na twee maanden om opslag. Zijn chef zegt dat hij vrijdag op kantoor mag komen als hij de hele week elke dag op tijd komt en hard werkt. Vrijdag krijgt hij zijn opslag: een dubbeltje per uur, van 4,90 naar vijf gulden.

De fijne kneepjes leren

Mopperend loopt hij naar buiten, waar hij zijn frustratie uit aan de eerste de beste die hem vraagt waarom hij zo zuur kijkt. De man zegt: 'Waarom kom je niet voor mij werken? Dan verdien je je weekloon in één dag.' Nieuwsgierig geworden gaat Glenn mee.
De man blijkt al zeven jongens te hebben die voor hem werken. Twee aan twee gaan ze 's nachts de stad in. De man leert Glenn hoe je het buitenluikje van een parkeerautomaat snel opent met de sleutel en daarna ook het kluisje. Hoe je een plastic tas moet oprollen tot bijna aan de bodem om te zorgen dat het geld niet rinkelt als het uit de kluis valt. Hoe je de meter weer afsluit en wat je met de sleutels doet.

Geld sorteren

'We kwamen 's ochtends rond 6.00, 7.00 uur bij hem terug. Hij maakte thee en broodjes en het geld ging op tafel. Dat moesten we sorteren. Kwartjes bij kwartjes, guldens bij guldens, rijksdaalders bij rijksdaalders. De eerste keer kreeg ik 250 gulden en de rest 50. Dat vond ik raar, maar het bleek een soort welkomstpremie. De volgende keren kreeg ik steeds een beetje minder.'
Glenn blijft twee jaar werken voor zijn leermeester, maar in de loop van de tijd wil hij meer geld voor zichzelf. 'De man berekende het aantal parkeerplekken maal het aantal uren dat er was geparkeerd sinds de vorige leging, dus hij wist ongeveer hoeveel er in moest zitten.' Toch weet Glenn regelmatig een deel van het geld in zijn handschoenen te verstoppen. Op een dag mag hij mee naar de sleutelmaker die de sleutels voor de automaten maakt. 'Zo kwam ik er achter waar hij dat deed en kon ik voor mezelf beginnen.'

Sleutels van alle steden

Elke stad heeft een andere sleutel. Om die na te maken wordt er eerst een parkeermeter omgezaagd en meegenomen. 'Drie rondjes met een pijpensnijder en hij is door. We hebben het in Hoofddorp wel eens buiten een vol restaurant gedaan. Zaten al die mensen met hun lepel voor hun open mond te kijken.' Thuis wordt de meter uit elkaar gehaald tot alleen het slot overblijft. Met dat slot gaat iemand naar de sleutelmaker, die de sleutel namaakt. De kraker koopt dan een aantal kopieën.
'Per gemeente staat er een andere letter van het alfabet op en van elke sleutel moet je precies weten hoe de tandjes voelen om te zorgen dat je de goede sleutel van huis meeneemt. Je kan er moeilijk een labeltje aanhangen, maar je wil natuurlijk niet in Groningen staan met de sleutel van Eindhoven.'
Een deel van Glenn's sleutelverzameling
Een deel van Glenn's sleutelverzameling © Omroep West

Aandenken aan de muur

Er zijn drie soorten sleutels: haaientanden, halve maantjes en Lips. Glenn heeft er tientallen bewaard. Met lijm in een passe-partout geplakt en ingelijst. 'Ja, dit heeft thuis wel aan de muur gehangen. Ik ben nog op zoek naar een tweedehands parkeermeter om in de tuin te zetten, als een soort monumentje.'
Een moedersleutel van een haaientand kost 25 gulden, een kopie is 8,50. Een halve maan kost 195 gulden, omdat die lastig te kopiëren is. Toch is het de investering waard: 'Twee bakken legen en je hebt het geld eruit. Het was een lage investering voor een hoge opbrengst. Veel beter dan dealen.' Een Lips is zeldzaam, die kost wel 500. 'Rotterdam had meters met Lipssloten. Daar kwamen we nooit, dat was veel te lastig.'

Steden met wel duizend palen

Dan liever Eindhoven of Groningen. Steden met wel duizend palen. 'In Groningen leegde de gemeente één keer in de maand, maar wij één keer in de week. En in Eindhoven stonden er zoveel, zelfs als je een keer werd gepakt kon je meteen na je vrijlating weer verder.'
Want gepakt worden Glenn en zijn maten wel degelijk. 'Ik heb 54 keer op een politiebureau gezeten, maar ze moesten me altijd na drie dagen voorarrest laten gaan. Ik zorgde ervoor dat ze niks konden bewijzen.' Daar zijn trucs voor. Glenn bewaart de buitensleutels van de automaten in zijn mond. Die zijn zo klein dat hij er drie achter zijn gebit kan verbergen. De binnensleutel gooit hij altijd weg: 'Zonder sleutel van de kluis hebben ze geen bewijs.' Later verstopt hij ook sleutels in de steden waar hij werkt: 'Er zit altijd wel ergens in een muur een steen los.'

Munten zijn zwaar

Als het moet gooit hij ook de zak met geld weg. Geen buit, geen bewijs. Maar meestal is die zak al ergens verstopt. Dat heeft niet alleen te maken met de politie, ook met het gewicht van de muntjes. 'Als je één straat hebt geleegd is je tas al zwaar. Die legden we dan onder een auto achter een band en dan gingen we verder met de volgende straat.'
'Als we dan een aantal straten hadden gedaan liepen we de route weer terug om de tassen op te halen. Die verborg ik onder mijn jas. Dan had ik mijn handen vrij, dat valt minder op als de politie je ziet. En je ziet er anders uit dan het signalement dat ze misschien van je hebben.'

Ruzie met moeder

Soms wordt Glenn toch gepakt met geld in zijn zakken. Maar geen nood, daar heeft hij een verklaring voor. 'Dan zei ik dat ik ruzie had gehad met mijn moeder, in mijn woede haar spaarpot had leeggehaald, op de trein was gestapt en met mijn boze kop was blijven zitten tot het eindpunt.'
'Dat was dan bijvoorbeeld Vlissingen. En dan zei ik dat ik van dat kleingeld geen hotel kon betalen en vanwege de ruzie niet meer naar huis kon, daarom was ik 's nachts op straat.' Al werkt dat verhaal niet altijd. Als hij het in Noordwijk ophangt tegen een agent barst die in lachen uit en zegt: 'Wijs jij mij hier dan maar eens het station.'

Schuilen in de duinen

Glenn belandt in de badplaats met zijn leermeester. Die neemt hem mee nadat Glenn heeft gezegd dat hij voor zichzelf wil beginnen. 'We doen er nog eentje samen', zegt zijn leermeester, die hem een derde van de opbrengst belooft. 'Maar Noordwijk was link', herinnert Glenn zich. 'Op de boulevard zijn alleen hotels, geen bomen ofzo. Je kan nergens schuilen en er zijn te veel mensen in de hotels die je kunnen zien.'
'We hoorden op de scanner dat de politie eraan kwam. Ik verstopte me in de duinen. Het was winter. Ik had vier broeken aan tegen de kou. Ze hadden het hele strand op slot gezet, maar ze hadden in die tijd nog niet zo snel honden ter plaatse. Toen het licht werd zag ik in de verte nog één agent weglopen, dus ik denk dat ik veilig ben en steek een sigaret op. Hoor ik achter me een stem: hé Bert, hier heb je hem.'
Hoe Glenn uiteindelijk toch achter de tralies belandde en zijn 'baantje' in de loop van de jaren steeds moeilijker werd, lees hier in deel 2 van dit verhaal.