Nabestaanden moeten verder zonder vermoorde Renée: 'Dat zal altijd pijn doen'

Verdriet bij HRC (Haagsche Rugby Club) tijdens de stille tocht voor de om het leven gebrachte Renée
Verdriet bij HRC (Haagsche Rugby Club) tijdens de stille tocht voor de om het leven gebrachte Renée © ANP
DEN HAAG - 'Er is geen straf die recht doet aan het verdriet wat de verdachte veroorzaakt heeft en aan de pijn en de gruwelijke dood van Renée.' Zo verwoordt advocaat Ruth Jager namens de familie van de vermoorde Renée het gevoel van de ouders en broers van de jonge vrouw. Dinsdag werd Ferry T. uit Den Haag veroordeeld tot achttien jaar cel en tbs met dwangverpleging voor het doodsteken, aanranden en in brand steken van de 23-jarige Haagse, ruim een jaar geleden.
'Het was een verschrikkelijk jaar', vertelt Jager namens de familie. 'Ze zullen voor altijd verbonden blijven met de pijn die Renée heeft moeten doorstaan.' Het feit dat de verdachte nooit openheid heeft gegeven over de laatste momenten van het slachtoffer, ondanks zijn toezeggingen dat hij die wel zou geven, maakt het voor de familie zo mogelijk nog moeilijker. 'Dat hij geen antwoorden geeft is extra pijnlijk en bezorgd hen ook extra veel leed.' Dat leed werd door de ouders en een broer van Renée verwoord tijdens de inhoudelijke behandeling van de zaak, toen ze hun slachtofferverklaringen voorlazen.
'De straf en de veroordeling doen niets af aan de pijn en het verdriet. Ze moeten voor altijd verder zonder Renée, dat zal altijd pijn doen. Renée was een vriendin voor veel mensen. Ze was sportief, ambitieus, geliefd, en de betrokkenheid van zoveel mensen bij haar overlijden en bij deze rechtszaak geeft haar ouders veel steun', zegt Jager.

Zwaar jaar

Renées rugbycoach Bonni May heeft een dubbel gevoel bij de straf: 'Het is niet minder geworden dan de eis, helaas is er ook niks bijgekomen. Voor Nederlandse begrippen is het een zware straf, en voor mij is het nog steeds te weinig, maar we kunnen er als team wel mee leven denk ik. Geweldige rechter trouwens, wat een man.' May is de coach van het Ladies Xtreme-team van de Haagsche Rugby Club (HRC). Het team heeft een zwaar jaar achter de rug, vertelt hij: 'We hebben hier heel veel moeite mee gehad. De meiden waren af en toe niet te motvieren, en dan weer wel.'
Voorafgaand aan de voorlaatste wedstrijd van het seizoen, op 22 mei uit in Groningen, werd een minuut stilte gehouden ter nagedachtenis aan Renée. Op 23 mei was het een jaar geleden dat ze werd vermoord. De wedstrijd werd vervolgens ruim gewonnen, met 72-15. 'Dan zie je wel de emoties, en zeker als je dan ook nog dik wint. En dan denk ik: we zitten wel weer enigszins op de rit', zegt May. 'We zijn rugbyers, we gaan altijd verder.'

Nummer 14

In het clubhuis van HRC hangt het shirt met het rugnummer van Renée: nummer 14. 'Dat hangt op een ereplaats, met een heel mooi fotoboek dat er van haar is gemaakt. En met dat nummer wordt nooit meer door iemand gespeeld bij de dames. Dat blijft haar nummer. Daarin eren we haar altijd.' May ziet het wel goed komen met zijn team. Al zal hij er zelf niet meer bij zijn. Hij heeft besloten dat het, mede door de gebeurtenissen van het afgelopen jaar, wel mooi is geweest, en hangt zijn trainerstenue aan de wilgen.