19-jarige Sami probeert een flinke partij gestolen Pokémonkaarten door te verkopen

Schrijvers van de rubriek Bij de Politierechter
Schrijvers van de rubriek Bij de Politierechter © Theresa Hartgers
GOUDA - Een flinke partij gestolen Pokémonkaarten leidde de politie uiteindelijk naar het huis van de 19-jarige Sami uit Gouda. De kaarten, met een waarde van zo’n paar duizend euro, bleken een aantal maanden daarvoor buit te zijn gemaakt tijdens een straatroof. Sami beweert echter nog steeds niet te weten dat het om gestolen kaarten zou gaan. Hij had ze voor achthonderd euro gekocht via een platform, wilde ze weer doorverkopen en dacht dat het wel goed zat.
Dit is een verhaal uit onze serie Bij de Politierechter.
De jongeman draagt een bril, heeft een licht baardje en snorretje en komt met zijn advocaat de rechtszaal binnen. Begin februari stond de politie opeens voor zijn deur. Hij moet nu voorkomen voor witwassen. De man van wie de Pokémonkaarten vorig jaar december werden gestolen, herkende zijn eigen collectie toen hij die plots op Marktplaats zag verschijnen. Samen met een politieagent in burger regelde hij een afspraak met de aanbieder om ze 'te kopen', waarna de politie uiteindelijk Sami op het spoor kwam.
'De Pokémonkaarten van mijn zoon hebben we vroeger gewoon weggedaan. Blijkbaar heb ik een huis weggegooid…', begint de rechter, waarna hij Sami serieus aankijkt. Toen het slachtoffer van de beroving zijn eigen kaarten zag en net deed of hij met Sami een fysieke afspraak wilde maken om ze te kopen, liet Sami zijn neefje met de kaarten naar de afgesproken locatie gaan. Daar was dus echter ook de politie aanwezig.

'Ik wist echt van niks'

'Heeft u wat te zeggen over die kaarten?', vraagt de rechter. 'Ik had ze eerder via een platform gekocht en daarna gewoon op Marktplaats gezet. Ik wist echt van niks', zegt Sami weer. 'Ik heb mijn neefje naar de afspraak met de koper gestuurd, want ik moest zelf voetballen. Hij had toch vrije tijd over. En toen gebeurde het allemaal en kwam de politie.' De rechter fronst zijn wenkbrauwen. 'Vindt u 800 euro niet weinig voor een partij kaarten met een veel hogere waarde? Vond u dat niet vreemd?', aldus de rechter.
'Hoe had ik moeten weten dat het niet goed zat? Je kunt niet checken of ze gestolen zijn. Ik ben gewoon liefhebber en wilde ze kopen. Ik verhandel dingen als ik zie dat ik er iets uit kan halen.' De rechter lijkt het toch een vreemd verhaal te vinden. 'U heeft dus wel verstand van Pokémonkaarten. U had toch het gevoel moeten hebben dat het niet zou kloppen?', gaat hij verder.

Enorm veel kaarten

Sami wist het écht niet, zegt hij. 'De waarde daalt enorm als een kaart een beschadiging heeft. Ik kon niet specifiek weten hoeveel al die kaarten waard waren en wat ik eruit kon halen. Op de foto stonden gewoon heel veel kaarten.' 'Maar als je ze koopt, zie je ze toch?', vraagt de rechter weer verder. 'Ja, maar het waren er heel veel. De één is 1 euro waard, anderen veel meer. Ik zag gewoon enorm veel kaarten.'
De politie heeft Sami niet aan de beroving van de collectie kaarten kunnen linken. Alleen voor het doorverkopen van gestolen waar, dus witwassen. Maar de rechter lijkt toch een beetje te twijfelen of Sami ook iets met de diefstal te maken heeft gehad. 'Maar dat is nu niet wat u ten laste wordt gelegd. Zit u misschien wel in de verkeerde hoek? U heeft bij de politie ook verklaard dat u helemaal niks weet van degene waarvan u ze eerder heeft gekocht: geen naam, geen bankrekeningnummer zelfs geen telefoonnummer. Achthonderd euro contant is een groot bedrag om iets te kopen op straat en dan zonder dat je iets van iemand weet… Er wordt wel van u verwacht dat u een beetje onderzoek doet voordat u iets koopt', gaat de rechter weer verder.

'Hoe had ik het moeten controleren dan?'

Sami: 'Hoe had ik het moeten controleren dan?' 'Een ID vragen, via de bank betalen, niet cash. Zo kunt u een beetje achterhalen wie het is', aldus de rechter. De jongeman blijkt verder niks op zijn strafblad te hebben. 'Heb ik uw broers weleens gezien?', vraagt de rechter. Sami lacht. 'Niet dat ik weet.'
De officier van justitie vindt dat wettig en overtuigend kan worden bewezen dat Sami zich schuldig heeft gemaakt aan witwassen. 'In de collectie die tijdens de straatroof was gestolen, zaten ook twee unieke kaarten met serienummers. Het slachtoffer herkende zijn kaarten op de Marktplaatsfoto's van u. Het staat vast dat die kaarten van misdrijf afkomstig zijn. Kon u dat weten? Als ik afga op wat u heeft verklaard, heeft u er wel verstand van. U vond het een laag bedrag. De waarde was minimaal het dubbele. Dat is al een redflag. De politie kon ook niet controleren dat u ze via het platform heeft gekocht.' De officier van justitie eist een taakstraf van 24 uur.

Een deel voorwaardelijk

De advocaat van Sami pleit er nog voor om desnoods een deel daarvan voorwaardelijk op te leggen. Sami zegt nog als laatste: 'Het lijkt mij logisch dat als ik iets steel, dat ik het zo snel mogelijk verkoop. En niet dat ik het expres vanuit mijn eigen huis meerdere keren op Markplaats zet om te verhandelen. Dat zou dom zijn. Ik ben totaal niet voorzichtig geweest, omdat ik het niet wist.'
De rechter schraapt zijn keel. 'U zou eens moeten weten hoeveel domme mensen daarop zitten en wat ze doen.' Hij vindt Sami ook schuldig aan witwassen. 'U had vermoedens moeten hebben en meer zorgplicht om uit te zoeken of het wel goed zat. Dan heeft u ook nog een neefje ingeschakeld die erheen moet. Allemaal wat duister.' Sami wordt veroordeeld tot een taakstraf van 24 uur, maar wel geheel voorwaardelijk, met een proeftijd van twee jaar. 'Een wijze les voor de toekomst', sluit de rechter af. Sami verlaat enigszins opgelucht de rechtszaal met zijn advocaat.
De namen zijn gefingeerd in verband met de privacy.