Hulya leeft in armoede, maar voelt zich rijker dan ooit

© Omroep West
DEN HAAG - Diep voorovergebogen met haar handen zwart van de aarde, plant Hulya Bahceci (39) tomatenstekjes in haar moestuin. 'Ik heb tomaten, snijbonen, komkommers, lente-ui, van alles. Ik deel de oogst met de buren, dan hoeven we het niet te kopen in de supermarkt.' Hulya leeft van een bijstandsuitkering en komt elke maand 180 euro tekort. 'Door de participatiekeuken en de voedselbank heb ik elke dag te eten, maar mijn leven is al zoveel beter dan 10 jaar geleden, toen was ik dakloos en sliep ik in mijn auto.'
Door financiële omstandigheden raakte Hulya in 2014 jaar huis kwijt. 'Ik stond op straat met drie kinderen. Ik had niets meer en wist niet wat ik moest doen.' Ze besloot haar zoon naar zijn vader in Den Haag te brengen, haar tweeling van 1 jaar oud naar haar ouders in Groningen.
'Ik was ook welkom bij mijn ouders, maar dat vond ik geen oplossing. Ik moest zo snel mogelijk weer een huisje zien te vinden in Den Haag. Daarom heb ik besloten om in mijn auto te gaan slapen voor de deur van de woningbouwvereniging', vertelt Hulya. 'Achteraf gezien had ik dit niet moeten doen, maar ik wist niet waar ik anders terecht kon.'
Dankzij haar moestuin heeft Hulya regelmatig verse groente op tafel
Dankzij haar moestuin heeft Hulya regelmatig verse groente op tafel © Omroep West
De periode dat Hulya onder haar dekbed op de achterbank van haar auto lag te slapen duurde tien maanden. 'Ik denk niet graag terug aan deze periode, ik word er verdrietig van. Het was ook erg koud. Af en toe startte ik de auto om warm te worden. Ik miste mijn kinderen ook heel erg, daarom bleef ik in de auto wachten voor de woningbouwvereniging in de hoop dat er een huis voor mij was.'

Participatiekeuken

Na tien maanden was er een huisje beschikbaar voor Hulya in Moerwijk. 'Ik sliep de eerste periode op het beton, want we hadden dan wel een dak boven ons hoofd, maar geld voor een inrichting was er niet.'
Het leven van Hulya is nog steeds niet makkelijk, maar dankzij de voedselbank en de participatiekeuken redt ze het. 'Vooral de mensen van de participatiekeuken hebben mij enorm geholpen. Ben Lachhab, de eigenaar, die man is zo belangrijk voor mij geweest.'
De mensen van de participatiekeuken zijn enorm belangrijk voor Hulya
De mensen van de participatiekeuken zijn enorm belangrijk voor Hulya © Omroep West
Dankzij hem had ze te eten en kwam ze in contact met mensen die die haar verder konden helpen. 'Want ik wist bijvoorbeeld niet van plekken zoals de weggeefwinkel, stichting leergeld, de ooievaarspas, er zijn zoveel mooie initiatieven waar je hulp kan krijgen. Ik wist dit niet.'

Vrijwilligerswerk

Als het aan Hulya ligt zou ze elke dag willen werken als vrijwilliger in de participatiekeuken. Helaas leeft Hulya met veel pijn. Ze heeft reuma. 'Traplopen is heel erg pijnlijk en ook mijn handen kunnen ineens verkrampen. Dan moet ik extra medicijnen slikken, in de hoop dat het snel beter gaat. Wat een echt goed medicijn is voor mij, is de moestuin. Door met mijn handen in de aarde te werken gaat de tinteling weg. Daarom geniet ik enorm van mijn tuin.'
Het leven van Hulya is nog steeds niet makkelijk. 'Ondanks dat we geen cent teveel hebben, zijn we gelukkig. Ik heb acht jaar in de schuldsanering gezeten en ben er doorheen gekomen. Ik heb een huisje en elke dag te eten. Door sterk te blijven ben ik er weer bovenop gekomen.'