Emanuel vindt na zwaar ongeluk rust in maken van kunst: 'Opgeven is geen optie'

Emanuel Winklaar met een van zijn schilderijen
Emanuel Winklaar met een van zijn schilderijen © Den Haag FM
DEN HAAG - Dagelijks met kunst bezig zijn, dat had Emanuel Winklaar zichzelf kort geleden niet voor kunnen stellen. Sterker nog: hij had nog nooit een kwast aangeraakt. Maar nadat hij een zwaar ongeluk had op zijn werk vindt de 33-jarige Hagenaar rust en afleiding in het maken van schilderijen.
Vanaf zijn vijftiende werkt Emanuel al in de binnenvaart. Varen is zijn lust en zijn leven. 'Het geeft mij een gevoel van veiligheid', zegt hij. 'En je doet ook iets belangrijks. Dat vind ik mooi. Want zonder transport en logistiek kunnen we niet.' Emanuel begint als deksman, maar volgt uiteindelijk een opleiding tot kapitein en behaalt zijn diploma. Als vorig jaar het noodlot toeslaat, is zijn droombaan plots verleden tijd.
Het is maart 2022. Emanuel en zijn collega's vervoeren cement. Terwijl Emanuel bezig is met een leiding, ziet hij plots de kraan die op de boot staat omvallen. 'Voordat ik het wist voelde ik een keiharde klap en lag ik midden in het cement. Ik werd wakker en dacht: waar ben ik? Gelukkig werd mijn hoofd niet geraakt, want dan had ik hier niet meer gezeten. Die kraan weegt twee ton!'

Pijn en verdriet verdrinken

Maar ongeschonden komt Emanuel niet van het schip af. 'Mijn linkervoet is verbrijzeld. Ik ben eraan geopereerd en er zitten nu allemaal platen in', vertelt hij. 'De eerste tijd na het ongeluk was echt heel heftig. Ik had veel pijn en ik kon bijna niets. Ik zat in een rolstoel en ging drinken om de pijn te kunnen vergeten. Naast de morfine die ik gebruikte, dronk ik dan soms een hele fles whisky per dag.'
Uiteindelijk beseft Emanuel dat het niet gezond is hoe hij leeft. 'Ik probeerde de pijn en het verdriet te verlichten, maar dit was niet gezond. Toen heb ik mezelf laten opnemen. Door de verslavingszorg drink ik nu niet meer.'
Emanuel en zijn vriendin
Emanuel en zijn vriendin © Eigen foto
Het ongeluk op Emamuels werk blijft een traumatische gebeurtenis, maar door zijn nieuwe hobby heeft hij wel weer positieve energie. 'Ik ben nog steeds verdrietig, maar door mijn nieuwe hobby is er licht aan het einde van de tunnel.'
Toen hij in een rolstoel zat begon Emanuel met schilderen. 'Het was voor mij een vorm van therapie. Ik kon niet lopen, maar al zittend vanuit de rolstoel kon ik door te schilderen wel mijn creativiteit kwijt. Ik maakte, samen met mijn vriendin, doek na doek en het is nu echt mijn ding geworden. Ik realiseer mij dat ik dit echt nodig had om uit het dal te komen.'

Droom

Emanuel krijgt een steeds grotere glimlach op zijn gezicht als hij vertelt over zijn liefde voor de kunst. 'Ik ben helemaal gek op de stijl van Escher. Dat vind ik prachtig. Ik probeer zelf ook die stijl te gebruiken in mijn werk.' In zijn woning in Ypenburg hangt inmiddels bijna de hele muur vol met zelfgemaakte schilderijen.
'Varen is nog steeds mijn leven', zegt Emanuel, 'maar, voorlopig kan dat niet. En dus richt ik mijn pijlen voorlopig op het schilderen. Mijn droom is nu om een expositie te hebben waar ik mijn kunst kan laten zien. Het liefst in samenwerking met andere, jonge kunstenaars. Ik heb er al een naam voor bedacht: kleurrijk.'

Schizofrenie

Een makkelijk leven had Emanuel ook voor het ongeluk op zijn werk al niet. In 2011 kreeg hij een psychose en werd hij opgenomen door Parnassia. Daar ging hij in therapie en werd er uiteindelijk vastgesteld dat hij lijdt aan schizofrenie.
Emanuel is trots op zijn kunst
Emanuel is trots op zijn kunst © Den Haag FM
Ondanks de psychische aandoening probeert hij toch altijd zoveel mogelijk mee te doen in de maatschappij, zo zegt hij. 'Ik ben hard tegen mijzelf, probeer mezelf te motiveren. Ook al heb ik een psychische aandoening. Opgeven is voor mij geen optie.' Emanuel is heel erg open als hij spreekt over zijn psychische aandoening. 'Ik wil een voorbeeld zijn voor jongeren die ook worstelen met hun psychische of lichamelijke handicaps of achterstand. Iedereen doet ertoe en hoort erbij.'
Bovendien merken mensen niet aan hem dat hij lijdt aan schizofrenie, vertelt Emanuel. 'Ik merk het vooral zelf. Het speelt zich in mijn eigen hoofd af. Soms denk ik ineens dat ik de president ben. Of dat ik een vrouw ben. Echt de gekste dingen. Dan is er geen limiet. Dat kan wel eens een paar uur duren.'
Schizofrenie is een ernstige psychiatrische ziekte. Het is een ontwikkelingsstoornis van de hersenen die gekenmerkt wordt door psychoses. De aandoening leidt bijna altijd tot een chronische ziekte en een persoonlijkheidsverandering. De aandoening komt voor bij ongeveer één op de honderd mensen en treft meer mannen dan vrouwen (Bron: Ypsilon). De ziekte ontstaat meestal voor het eerst tussen de 16 en 35 jaar en komt voor over de hele wereld (Bron: Herseninstituut.nl).