Restauranteigenaar is terminaal, maar blijft strijdbaar: 'Ik werk iedere dag weer een beetje'

Marc Cruellas in zijn Bistrot De la Place
Marc Cruellas in zijn Bistrot De la Place © Eigen foto
DEN HAAG - De bekende Franse restauranteigenaar Marc Cruellas van Bistrot Deux La Place in Den Haag heeft een bewogen jaar achter de rug. Net opkrabbelend van corona kreeg hij een scheiding te verwerken, maar ook de diagnose terminale longkanker. Hij vertelde er heel openhartig over. Hoe is het nu met hem?

U ging aardig met de billen bloot en was erg openhartig. Had u daar achteraf misschien een beetje spijt van?

'Nee, absoluut niet. Ik heb soms wel moeite dingen te verwoorden door emoties, maar ik vond het absoluut geen probleem erover te praten. Het heeft mij ook geholpen met de verwerking. Ik kon ook niet al mijn gasten zelf bereiken, dus ik ben erg blij met het artikel. Mensen zagen ook dat ik afgevallen was en 's avonds om 21.00 of 22.00 uur wegga. Dus nu weet iedereen hoe het zit. Ik heb het ook op LinkedIn en via andere sociale media gedeeld. Dat hielp.'

Kwamen er veel reacties?

'Er komen nu steeds mensen binnen om te vragen hoe het met mij gaat. Het is makkelijker na het artikel, ik hoef het verhaal over mijn ziekte niet elke keer opnieuw te doen. Ik krijg ook nog steeds reacties op het artikel en ook heb ik er volgers bijgekregen. Ik schrijf ook over mijn ziekte op social, die posts worden echt door heel veel mensen gelezen. Ik ontvang ook veel getuigenissen van steun, liefde en kracht. Dat treft mij.'
Alors, er zijn ook droeve momenten. Bijvoorbeeld toen iemand mij foto's van lang geleden liet zien. Daar zit achttien kilo verschil tussen, dat is wel een gigantische klap die confrontatie. Mijn personeel heeft ook een schilderij laten maken van hoe ik er vroeger uit zag. Daar ben ik heel blij mee, nou en of. Iedere keer als mensen vragen wat en waarom, en ik vertel dat het een cadeau is van mijn personeel… pfoe, dan ga ik gelijk janken. En I don't give a shit. Ik ben ziek en als ik moet huilen, dan ga ik huilen. Ik schaam mij niet.'
Cruellas met het schilderij dat hij kreeg van zijn personeel
Cruellas met het schilderij dat hij kreeg van zijn personeel © Eigen foto

Hoe gaat het nu fysiek met u?

'Ik heb allemaal zeer positieve uitslagen gekregen. De tumor is gehalveerd. Ik kon het niet geloven. De dokter kan geen beloften doen, zei hij, maar ik hoor bij een percentage van mensen die goede uitslagen krijgt van de immunotherapie. Ik ben gewoon een geluksvogel, punt uit. De pijn is wel minder geworden, dankzij de morfine, maar het gaat nog niet altijd goed. Soms krijg ik een paniekaanval midden in de nacht en dan zet ik een beademingsapparaat op. Maar op papier is het top, super top.'
'Ik werk ook weer iedere dag een beetje, sinds een paar weken zijn we ook weer open voor de lunch. De gasten zijn super sportief. Ze blijven niet te lang hangen, want 's middags heb ik rust nodig. 's Avonds stuurt mijn personeel mij om 21.00 uur naar huis. Ik werk steeds een stukje langer, al zegt de dokter dat ik rustig aan moet doen. Maar ik ben een rauwdouwer, dus ik moet mezelf in de hand zien te houden.'
Cruellas tijdens de immunotherapie in het ziekenhuis
Cruellas tijdens de immunotherapie in het ziekenhuis © Eigen foto

Bent u anders naar het leven gaan kijken, de afgelopen weken?

'Nou, ik ben een roker. Ik ben door dit hele proces wel van twee pakjes per dag naar een half pakje gegaan. De dokter zegt: voor de tijd die je nog over hebt, blijf maar roken. Eerst was het de vraag of ik de kerst zou halen, nu ziet het er een stuk beter uit. Dus ik besef mij: dit is fantastisch. In januari wil ik daarom helemaal stoppen met roken. Ik wil nog het maximale uit het leven halen, roken is niet goed. Ik heb wellicht nog drie, vier jaar te leven. Misschien vijf. Misschien ben ik er over tien jaar nog wel, maar als de kanker agressief wordt, ben ik ineens weg. Het blijft een loterij.'
'Ik voel mij als Lodewijk de Zestiende, met een guillotine boven zijn hoofd. Ik ben nu ook druk bezig mijn testament, begrafenis en euthanasie te regelen. Ik wil het goed achterlaten voor mijn ex-vrouw Karin en de kinderen. Of ik eindelijk volwassen ben geworden? Nou ja, nee. Dat gaat mij niet lukken. Maar ik pak het wel iets serieuzer aan allemaal. The show must go on. Ik laat de kanker niet mijn dagelijkse leven dicteren. Ik blijf een gekke, eigenwijze Fransoos, punt uit.'
In het artikel ging het ook even over vaste gast Mark Rutte, of hij nog iets op de piano kwam spelen in uw zaak. Heeft u hem recent nog gezien?
'Ja, een paar weken geleden is hij weer eens komen eten met zijn neef. Mijn oudste zoon en schoondochter waren er toen ook, die hebben nog even met hem gekletst. Hij zei dat ze trots op mij moesten zijn. Ik werd daar emotioneel van. Hij had jullie artikel ook gelezen, zei hij. Of hij nog een keer piano komt spelen? Daar heeft hij niks over gezegd. Dat bespreek ik nog wel een andere keer op een rustig moment. Uit respect houd ik natuurlijk ook een beetje afstand als er allerlei mensen bij zijn. Zo ben ik opgevoed.'

Heeft u naast stoppen met roken nog andere goede voornemens?

'Zo lang als mogelijk blijven leven. Meer kan ik niet doen, mijn lichaam is aan zet. Ik weet nooit of ik een rustige dag ga hebben of een pijnlijke dag. Ik wil in vrede en met plezier nog doorgaan. Ik voel me verplicht tegenover mijn gasten, personeel, vrienden en familie om ze niet te laten vallen. Zij geven mij de kracht om sterk te zijn. Dit is een motor die ik draaiende wil houden, c'est bizarre. Over twee jaar bestaat mijn zaak dertig jaar. En over drie jaar word ik zeventig. Daar mik ik op. Dat geeft mij een doel.'