Alex gaat door het lint nadat zijn vrouw wegloopt: 'Papa, niet schelden'

Schrijver van de rubriek Bij de Politierechter.
Schrijver van de rubriek Bij de Politierechter. © Theresa Hartgers.
DEN HAAG - 'U bent een a-typische verdachte, weet u dat?' De zaak tegen Alex is al een tijdje bezig als de politierechter tot die conclusie komt. 'Dat is een compliment hoor. Het is bijzonder dat u het allemaal toegeeft en dat u zo nerveus bent.'
Dit is een verhaal in onze serie Bij de Politierechter.
Nerveus is Alex zeker. Hij heeft zijn ouders meegenomen voor de morele steun, maar die blijven achter op de gang. Hij is alleen met zijn advocaat. De beschuldigingen liegen er niet om. Hij heeft met drank op een aanrijding veroorzaakt, daarbij de andere betrokkene in zijn gezicht geslagen en agenten uitgescholden. Ook heeft hij, opnieuw in beschonken toestand, bij zijn ex voor de deur gestaan en daar het tuinhek, een fiets, de videodeurbel en de auto vernield.
'Vindt u het eng?', vraagt de rechter als Alex is gaan zitten. Het is een stevige vent van tegen de veertig. 'Ja, nogal. Het had nooit mogen gebeuren.' De rechter vraagt of hij dus een schuldbewuste man voor zich heeft. 'Ja, zeker. Zeker wel.'

Klap na aanrijding

Eerst wil de rechter het over de aanrijding hebben. 'U reed achterop een ander. Dan ben je meestal wel fout. En toen was u niet schuldbewust en zei u geen sorry.' Alex schudt zijn hoofd. 'U vindt het moeilijk om erover te praten hè? Schaamt u zich?' Deze keer knikt Alex. Ja, hij schaamt zich kapot.
'U heeft hem een klap voor z'n kop gegeven.' Alex sputtert tegen: 'Het was geen vuistslag ofzo. Meer met de vlakke hand.' De rechter vraagt nog even door: 'Wat was nou het idee? Had-ie door moeten rijden bij die rotonde?' Alex knikt weer en voegt toe: 'Ik had gedronken, ik zat hoog in mijn emotie. Mijn vrouw was de avond daarvoor bij me weg gegaan. Ik had niet geslapen. Ik drink al acht jaar niet meer, maar die nacht en ochtend wel.'

'Wel raar'

Alex had een flinke hoeveelheid alcohol in zijn bloed, gelijk aan zeven bier. 'Het was Safari, geen bier', corrigeert hij de rechter. Die zegt: 'Ik snap dat u emotioneel was en dat je dan wat drinkt. Maar om dan in de auto te stappen, een aanrijding te veroorzaken, die ander een klap te geven en de agenten die erbij komen uit te schelden voor kankermongool en ook te slaan, dat is wel raar hè?' Opnieuw knikt Alex schuldbewust. Hij ziet eruit alsof hij onder de tafel wil kruipen van schaamte.
Achterin de zaal gaat de deur open. De ex van Alex komt binnen, samen met hun oudste zoon. De verdachte kijkt achterom en slaakt een diepe zucht. 'Dit doet wat met u, hè?', vraagt de rechter. 'Ja, absoluut.' Alex wordt zo mogelijk nog nerveuzer.

Vernielingen bij ex

'Dan die vernieling bij uw ex', gaat de rechter verder. 'Ja, klopt ook. Absoluut.' Alex praat van de zenuwen ineens twee keer zo snel. De rechter probeert hem gerust te stellen. 'Ik voel uw ongemak, maar u moet niet té snel bekennen om er maar van af te zijn. Want over het tuinhekje heeft u bij de politie gezegd dat het niet kapot gegaan kan zijn van één trap.'
Toch denkt Alex nu dat hij het hekje wel kapot heeft geschopt. En de videodeurbel ook. Maar de fiets en de auto kan hij zich niet herinneren. Ook die dag was hij dronken: zo'n tien biertjes aan alcohol in zijn bloed. Hij was het niet eens met de omgangsregeling voor de kinderen.

Kind is verstandiger

'Maar zoveel drank op, dat is niet de juiste voorwaarde voor een goed gesprek. Dan kun je wel voorspellen dat het niet goed gaat. Uw zoon riep nog uit het raam: 'papa, niet schelden'. Doet het geen pijn dat uw kind verstandiger is dan u?' Alex kijkt omlaag, dan naar de rechter. 'Maar ik vond het ook erg dat hij niet naar buiten mocht. Er is heel veel gebeurd tussen mij en mijn ex.' Zijn zoon mag hij niet meer zien.
De reclassering heeft Alex gesproken en die adviseert onder andere professionele hulp en een contactverbod met de ex. Alex vindt het best. Een contactverbod verandert niks aan de situatie zoals die is. 'U mist daardoor niks, alleen uw zoon, maar dat moet u via de geleidelijke weg oplossen. Bij een andere rechter.'

Schadeclaim van 3000 euro

De ex heeft een schadeclaim ingediend van 3000 euro. Alex en zijn advocaat mogen daarover overleggen op de gang. Terwijl ze weg zijn praat de rechter met de vrouw. Ook zij is emotioneel. 'Hij liegt over alles.' De rechter vraagt waarom ze alleen de materiële schade claimt, maar geen immateriële. 'Dat wil ik niet. Ik volg therapieën, maar ik vind niet dat hij die voor mij hoeft te betalen. Ik weet ook dat hij de financiële middelen niet heeft.'
Als Alex en zijn raadsman terug zijn is het de beurt aan de officier van justitie. 'Ik neem het verdachte zeer kwalijk dat hij zich zo heeft misdragen. Dat hij een slachtoffer van zijn rijgedrag agressief benadert is extra erg en bedreigend. Voor de ex is het ook een heftig incident geweest en dat hoort je eigen zoontje niet te zien.' Samen met de beledigingen van de agenten komt ze tot een taakstraf van 240 uur, waarvan 100 uur voorwaardelijk. De vordering van 3000 euro kan wat haar betreft worden toegewezen.

Uitspraak

De advocaat van Alex vindt dat veel te veel. Een taakstraf, oké, maar het mag wel wat korter. 'Als je de lijst met beschuldigingen ziet denk je: dit is iemand die bij elk incidentje uit zijn plaat gaat, maar dat is helemaal niet zo. Hij heeft een blanco strafblad. Er is twee keer iets geknakt. Toen zijn vrouw wegliep en toen hij zijn zoontje op het schoolplein zag.'
De rechter ziet dat ook. 'U schaamt zich kapot en dat is terecht.' Hij legt een taakstraf op van 180 uur, waarvan de helft voorwaardelijk, met als voorwaarden dat Alex hulp zoekt en een contactverbod met zijn ex. 'Dat is dus 90 uur werken.' Alex vindt het nog best veel. 'Ja', knikt de rechter, 'maar een straf is wel iets wat u moet voelen.' De schadevergoeding voor de auto wordt afgewezen omdat de rechter niet precies kan vaststellen of het bedrag klopt. Het tuinhekje, de fiets en de deurbel moet Alex wel betalen, 385 euro in totaal.

Tranen

'Als mevrouw nu eerst de zaal verlaat en u nog even wacht.' De ex en de zoon vertrekken. Alex begint te huilen. 'Nu zie ik mijn zoon weer niet.' De rechter zegt: 'Ik ben ook vader en familierechter. Ga nooit meer met een zatte kop voor de deur staan.' Alex snikt. 'Als je hem vijf weken niet gezien hebt en hij vliegt dan op je af op het schoolplein...' De rechter wacht even en sluit de zaak. 'En dan gooi ik u er ook uit.'
De naam van Alex is gefingeerd.