Schoonmaakster Wendy jat geld en juwelen van bejaarde cliënten om drugs te kopen

Schrijver van de rubriek Bij de Politierechter.
Schrijver van de rubriek Bij de Politierechter. © Theresa Hartgers.
DEN HAAG - Opgewekt stapt ze de rechtszaal binnen, beste trui aan, haar gewassen en in een paardenstaart gebonden. 'Goedemorgen!' Wendy heeft zich goed voorbereid en is er klaar voor. Ze heeft geen advocaat, want ze kan zelf het woord wel voeren. De verdenking is niet fijn: diefstal bij twee bejaarde vrouwen die haar hadden ingehuurd als schoonmaakster, in juni en september 2021.
Dit is een verhaal in onze serie Bij de Politierechter.
Bij het ene slachtoffer pikte ze contant geld, een waardebon en een broek. Bij de andere vrouw ging het om gouden kettingen, oorbellen, ringen en ook wat geld. Juwelen met, naast de financiële waarde, ook een grote emotionele waarde. Als de officier van justitie de aanklacht heeft voorgelezen wil de politierechter weten of het waar is. Wendy draait er niet om heen en ze wil het graag uitleggen.
'Het klopt helemaal. In die tijd ging het best slecht met me. Veel aan de speed, geen vaste woonplaats, verkeerde mensen om me heen. Nu gaat het veel beter. Ik heb een relatie van tien maanden, ik heb een baan waar ik aan het werk kan als ik vrij kom. Ik hoop dat ik de reclassering weer kan oppakken. Het zou goed zijn als ik weer een behandeling van een jaar ofzo kan doen dus ik hoop op iets van een taakstraf.'

Geld door brievenbus

De rechter vindt het iets te vroeg om het meteen al te hebben over de strafmaat. Ze wil eerst de feiten bespreken. 'U had het geld nodig voor drugs?' Wendy bevestigt dat. 'Was u daarom ook daar gaan schoonmaken', wil de rechter weten. Nee, dat dan weer niet, beweert de verdachte. Ze had er een rotgevoel aan overgehouden, zo leest de rechter in het politierapport.
'Ja, bij die ene mevrouw heb ik ook wat geld door de brievenbus gedaan, maar ik weet niet of ze dat fijn vond. Het was ook niet genoeg. Twintig euro. Ik zou nog wel meer kunnen betalen als ik weer aan het werk ben buiten.' Wendy heeft een baan als schoonmaakster in een hotel. Dat gaat goed, vertelt ze enthousiast. Behalve dat ze nu in de gevangenis zit voor drie maanden vanwege een diefstal in 2020.

Behandeling

De rechter wil weten hoe het met Wendy haar verslaving is. 'Daar ben ik helemaal vanaf', vertelt ze blij. 'Ik heb een relatie, die is op het rechte pad en ik vermijd de mensen met wie ik vroeger omging.' Dat ze ineens nog drie maanden moest zitten viel dan ook nogal rauw op het dak, maar zo verzekert ze: 'Hij wacht op mij. Hij is van het weekend nog op bezoek geweest.'
Omdat Wendy begon met de vraag om een behandeling wil de rechter het daar ook over hebben. Waarom zou ze die nodig hebben? 'Niet meer voor de drugs, maar om op het rechte pad te blijven. Buiten zou ik dat stokje achter de deur willen hebben en hulp met de zorgverzekering en DigiD enzo. Misschien is de reclassering daar goed in.'

'Best wel spijt'

De laatste keer dat de reclassering haar heeft gezien was in mei 2022. Destijds adviseerde die financiële en psychische hulp. De rechter zegt: 'Die moet het ook zien zitten en er is al lang geen contact meer geweest. Maar ik zie dat u gemotiveerd bent.' Wendy knikt vol overtuiging van ja. 'Ik heb best wel spijt dat ik dat toen gedaan heb en ik wil graag een tegemoetkoming doen, maar ik weet niet of die mensen dat willen.'
In elk geval één van de slachtoffers wil dat wel. Zij heeft een vordering van 200 euro smartengeld ingediend. Het andere slachtoffer heeft de schade al vergoed gekregen van de verzekering. Wendy wil het graag betalen, maar wel in twee termijnen als dat kan. 'Ik heb maar 1400 in de maand.'

'Buitengewoon egoïstisch'

De officier van justitie wil weten waarom Wendy nu zo graag een behandeling wil, terwijl ze in het verleden is gestopt met haar afspraken bij de reclassering. 'Dat is omdat ik in die tijd aan de speed zat en overal en nergens woonde. Ik had toen gewoon schijt aan alles en iedereen.'
De officier vindt beide aanklachten bewezen. 'Het is zeer kwalijk dat ze het vertrouwen van de slachtoffers, die haar zelf binnenlieten in hun huis, ernstig heeft beschaamd. De sieraden hadden een grote emotionele waarde en zijn nooit meer boven water gekomen. Mevrouw heeft buitengewoon egoïstisch gehandeld.'
Hij wijst op het strafblad van dertien bladzijden dat Wendy in haar 50-jarige leven heeft opgebouwd en eist een taakstraf van zestig uur plus betaling van het smartengeld.

Ernstige feiten

Omdat Wendy geen advocaat heeft meegenomen en ze niet veel anders meer te zeggen heeft dan 'het spijt me' doet de rechter meteen uitspraak. Ze is het eens met de officier dat het ernstige feiten zijn. 'Mensen voelen zich thuis vertrouwd en veilig, daarom staan er behoorlijke straffen op dit soort zaken.' Maar de rechter heeft ook oog voor Wendy's levensloop.
'Een verslaving is een hardnekkig iets en het lukt vaak niet om er in één keer mee op te houden, dus ik hoop voor u dat het nu wel ophoudt. Het is goed dat u zegt dat u de weg naar boven heeft gevonden. Maar ik denk dat u wel een stok achter de deur nodig heeft dus ik ga het iets anders doen dan de officier.'

Terug naar reclassering

Ze veroordeelt Wendy tot een taakstraf van dertig uur en twee weken voorwaardelijke celstraf, met als bijzondere voorwaarden dat ze terugkeert naar de reclassering voor toezicht en zich laat behandelen door een gespecialiseerde instelling.
Doet ze dat niet dan moet ze alsnog die twee weken terug naar binnen. Het smartengeld hoeft ze niet te betalen, omdat de claim onvoldoende onderbouwd is.

'Grijp hulp aan'

'Als ik u was zou ik alle hulp die u kan krijgen met beide handen aangrijpen, juist omdat het zo moeilijk is om van een verslaving af te komen', zo geeft de rechter als laatste advies mee.
'Zal ik doen', zegt Wendy vrolijk. Dan springt ze op en wandelt opgewekt mee met de parketpolitie, terug naar de gevangenis, met daarna een man en een baan die op haar wachten.
De naam van Wendy is gefingeerd.