Ongeloof, verbijstering, machteloosheid en verslagenheid (weblog)

Bord-Waarom-Alphen-2
Bord-Waarom-Alphen-2
REGIO - Zondagmiddag. Een strakke blauwe lucht, de zon schijnt. Ik rijd op mijn fiets richting het voormalige Korzo5 Hoog om de derde en laatste doorloop van de voorstelling ALLEHAAGSE bij te wonen. Een zogenoemd community arts project, gemaakt door amateurs én professionals, met dans, theater, muziek en comedy. Een voorstelling waar persoonlijke verhalen en gemeenschapszin samen komen. Maar het is ook de dag na het drama in Alphen aan den Rijn. En het spookt door mijn hoofd. Ik kan het niet bevatten.Door Rob Vlastuin
Eerder deze week schieten ook al woorden tekort. Het begint vorige week zondag met de mishandeling van een vrouw in Zoetermeer. Het incident speelt zich af bij de Hoevenbos en is het derde geweldsdelict bij deze flat in nog geen jaar tijd. Gelukkig deze keer niet met dodelijke afloop. Bewoners reageren geschokt. Sommigen voelen zich onveilig. Anderen noemen het incidenten.
Een dag later loop ik mee in de stille tocht voor Sharda Ramanand. De 37-jarige vrouw is twee weken daarvoor om het leven gebracht door haar ex-man, als zij met haar koffie in de hand naar haar auto loopt om te gaan werken. Honderden familieleden, vrienden en buurtbewoners nemen afscheid van het slachtoffer. Je voelt de machteloosheid.

Dakpannen

Vrijdag wordt een wijk in Nootdorp afgesloten vanwege een verwarde, vuurgevaarlijke jongeman. Urenlang beweegt hij zich met gevaar voor eigen leven over het metershoge puntdak. Hij gooit met dakpannen om de politie op afstand te houden. Terwijl de kinderrijke buurt toekijkt, ben ik bang dat hij uitglijdt, of erger nog, dat hij springt. De politiemacht die is uitgerukt lukt het niet om de man te kalmeren en veilig naar beneden te krijgen. Uiteindelijk is het een buurman die hem daartoe weet te bewegen. Met een joint.
Ik ben uitgeput als ik aan het eind van deze bizarre werkweek thuis kom. Het gaat niet in je koude kleren zitten. Later die avond probeer ik onze jongste kinderen uit te leggen wat er is gebeurd. 'Maar waarom doet hij dat dan?' vraagt mijn 8-jarig zoontje. Ik moet hem het antwoord schuldig blijven, maar probeer ze gerust te stellen en zeg dat ze hier veilig zijn.

Kansloos

Een dag later sta ik met een mond vol tanden. Ongeloof, verbijstering, machteloosheid, verslagenheid, allemaal gevoelens die om voorrang strijden. De onschuldige slachtoffers waren kansloos. Hoewel de dader suïcidaal was, geeft de afscheidsbrief geen inzicht over het motief van zijn krankzinnige wanhoopsdaad.
Die vraag ('waarom?') spookt ook door mijn hoofd als ik naar het voormalige Korzo5 Hoog fiets. De voorbereidingen voor de voorstelling ALLEHAAGSE gaan op deze zonnige zondag gewoon door. Evenals mijn kinderen die de draad weer hebben opgepakt en buiten spelen. Een troostrijke gedachte anders, maar niet vandaag. Niet voor de slachtoffers, nabestaanden, vrienden, kennissen en alle andere betrokkenen van het drama in Alphen aan den Rijn.