Na 40 jaar is John Linford nog altijd een held bij ADO: 'Jesus Christ. That's a long time ago'

John Linford
John Linford © ADOfans.nl/W. Bitter
DEN HAAG - 'Jesus Christ. That's a long time ago', antwoordt John Linford met lichte schrik. Hem is net voorgehouden dat het alweer veertig jaar geleden is dat hij een contract tekende bij FC Den Haag. 'Waarom ik daar nog steeds als een held word gezien? Ik scoorde doelpunten en dronk een paar biertjes na de wedstrijd, dat denk ik.'
'In die tijd was het normaal dat je na het voetballen wat ging drinken. Dat is ook wat de supporters graag deden', vervolgt hij licht geamuseerd. 'Ik denk dat ze dat liever deden na een wedstrijd dan teruggaan naar hun vrouw thuis.'
Als je met John Linford praat, lijkt het niet alsof hij mentaal ouder is geworden dan toen hij op 25-jarige leeftijd tekende bij FC Den Haag. Anekdotes over zijn seizoen bij ADO vertelt hij met het enthousiasme alsof hij de schelmenstreken uit die tijd het liefst weer zou meemaken. Opvallend bij al zijn verhalen is het vocabulaire. Hij praat als een Engelsman die je in een willekeurige pub kan tegenkomen. Zodra het over voetbal gaat, komen er begrippen bij die hij heeft geleerd in het land waar hij zijn grootste successen als prof vierde. Termen als eerste divisie, wedstrijd en degradatie zitten nog steeds in het woordenboek van de langharige Brit.

Ruzie met Gerrie Mühren

Degradatiestrijd was de reden dat Linford in Nederland belandde. DS'79, een voorloper van FC Dordrecht, promoveerde in de lente van 1983 naar de eredivisie en ging de strijd om lijfsbehoud aan met de Engelsman die werd gehuurd van Ipswich Town. Een deal met gesloten beurzen, want het latere FC Den Haag-icoon Cor Lems ging juist vanuit Dordrecht naar de andere kant van de Noordzee.
De Engelsman met de lange blonde manen bleek een schot in de roos voor de promovendus. In de eerste zeven wedstrijden van het seizoen scoorde hij vier van de zes Dordtse doelpunten. Ondanks dat prima gemiddelde werd hij eind september persona non grata op de Krommedijk. 'Trainer Hans Dorjee wilde mij niet meer', zegt Linford laconiek. Om daarna serieus verder te gaan. 'Ik speelde daar met Gerrie Mühren, die aan het einde van zijn loopbaan was. Hij was sloom en ik zei dat hij mij de bal maar moest geven. Dat schoot bij hem in het verkeerde keelgat en toen stonden we op de training tegenover elkaar.'

Rekening betaald met doelpunten

Dorjee koos partij voor de man die begin jaren zeventig met Ajax alles won wat er te winnen viel, en Linford kon terug naar Engeland. Daar kreeg hij na een tijdje thuiszitten een telefoontje vanuit het Zuiderpark 'Trainer Rob Baan behandelde mij totaal anders dan Dorjee. Het is niet makkelijk als je ergens halverwege de twintig bent en je gaat naar een vreemd land. Baan begreep dat. Hij nam me mee, praatte met mij en hielp mij. Toen ik bij Den Haag kwam, kreeg ik een prachtig appartement vlakbij het strand. Bij Dordrecht spraken ze niet eens met me.'
'Als iemand vriendelijk tegen jou is, doe je je best om hem zo goed mogelijk terug te betalen', vervolgt Linford. Door hem werd die rekening betaald met doelpunten. Bij zijn eerste wedstrijd, thuis tegen Eindhoven, was het al raak. 'Ik weet nog dat iemand van Dordrecht naar Den Haag belde met de vraag hoe ik het had gedaan? Hij kreeg als antwoord dat ik geweldig had gespeeld en drie goals had gemaakt, haha.'
John Linford bezocht een aantal jaar geleden tijdens zijn tour door Nederland zijn voormalige werkgevers
John Linford bezocht een aantal jaar geleden tijdens zijn tour door Nederland zijn voormalige werkgevers © ANP
Sowieso was Eindhoven een tegenstander die Linford wel lag. In de lente mocht Den Haag op bezoek bij de Brabanders en dit keer scoorde de Engelsman vier keer. 'They must have been sick of me,' zegt hij dan ook lachend. 'Is dat ook geen record? Het moet toch wel ergens een record zijn. Ik heb zeven keer gescoord tegen ze in één seizoen.'
Daarmee was de Eindhovense kous nog niet af. Want in de euforie na de wedstrijd was er nog een voorval dat Linford zou achtervolgen. 'Voetbal International schreef het volgens mij op,' zegt hij daarover. 'Ik zou na de wedstrijd mijn voetbalspullen uit mijn tas hebben gehaald en mijn shirt en schoenen achter de bar hebben gesmeten, zodat ik meer ruimte had voor flesjes Heineken. Dat klopte niet. Ik heb niet met mijn spullen gegooid, maar ze gewoon netjes uit mijn tas gehaald.'

Doelpunt per 88 minuten

22 competitiewedstrijden en één bekerduel zou de Britse doelpuntenmachine in het groengeel spelen, uiteindelijk goed voor 22 doelpunten. Zijn moyenne was zelfs één doelpunt per 88 minuten. 'Ik bleef maar scoren en scoren en scoren', blikt Linford terug. 'Zullen ze in Dordrecht hebben gedacht dat ze een fout hebben gemaakt? Ze zijn dat jaar gedegradeerd, dus ik denk het wel.'
Ook naast het voetbal had Linford het naar zijn zin in Nederland. 'Ik had het al naar mijn zin toen ik in Dordrecht woonde. Engelsen houden van Nederlanders en andersom. Daarnaast moet ik het ook wel goed hebben gedaan. Ik heb namelijk een jaartje of vijf in Nederland gezeten.'
Loopbaan John Linford in Nederland:
  • aug 1983 t/m sep 1983: DS'79
  • okt 1983 t/m jun 1984: FC Den Haag
  • jan 1985 t/m jun 1985: NAC Breda
  • jun 1985 t/m okt 1987: Fortuna Sittard
  • aug 1988 t/m mei 1989: FC Utrecht
  • jan 1990 t/m jun 1990: Go Ahead Eagles
  • nov 1990 t/m jun 1991: Fortuna Sittard
'Het leven is sowieso makkelijker als je scoort', vervolgt hij. 'Iedereen was tijdens het uitgaan vriendelijk tegen mij. Ik was al wel uitgegaan in Dordrecht, maar dat is one horse town de kleinste stad ter wereld. In Den Haag had ik zoveel keuze, zoveel kroegen om naartoe te gaan. Ik had óók daar een heerlijke tijd.'
Nog steeds zit een avondje stappen in Den Haag in het pakket als hij ADO bezoekt. 'Ook nu nog word ik herkend', lacht hij. 'De laatste keer dat ik er was, werd ik aangesproken en wilde iemand een biertje voor mij kopen. Toen zei ik, laten we lekker gaan zitten en over ADO praten. Daarna ging het als een lopend vuurtje dat ik er was. Toen heb ik met zoveel mensen gesproken en uiteindelijk een fantastische avond gehad. Alleen omdat ik veertig jaar geleden bij Den Haag speelde, wat doelpunten maakte en een drankje na de wedstrijd dronk.'

René van Antwerpen, Fons Groenendijk en Karel Bouwens

Niet gek dat ADO graag doorwilde met de veelscorende spits. De club bood hem dan ook een goed salaris aan. Daarnaast kwamen eredivisieclubs zoals bijvoorbeeld Sparta informeren naar zijn diensten. Toch koos hij voor een terugkeer naar Engeland. 'Mijn zaakwaarnemer Ger Lagendijk deed die onderhandelingen. Ik weet dus niet precies hoe het toen ging. Ik speelde gewoon waar ik gelukkig was en omdat ik het goed had gedaan bij Den Haag, zei Ipswich: we willen je terugnemen. Ik zei: geld is niet belangrijk. Ik zou graag teruggaan en het bij Ipswich proberen (Ipswich was toen een Engelse topclub, red.). Dus toen ging ik terug naar Engeland, maar dat werkte niet, waarna ik na een half jaar naar NAC Breda ging.'
Ondanks het korte tijdsbestek dat hij in Den Haag speelde, heeft hij nog steeds contact met zijn oud-teamgenoten uit zijn Haagse periode. Met zijn typische Britse accent lepelt hij de namen uit een ver verleden op. 'Ik heb er een aantal in april nog gezien, en wat moet ik zeggen... ze lijken allemaal wat ouder. René van Antwerpen, Fons Groenendijk en Karel Bouwens. Wat een goede speler was dat. Met Tom van der Tuijn, de fysio, ging ik vaak op stap. Hij was toen veertig jaar. Jesus Christ, de tijd vliegt, dan moet hij nu tachtig zijn.'

Goede gezondheid

Hoewel ook voor Linford de jaren gaan tellen, is zijn gestel nog in orde. 'Ik drink op vrijdag, zaterdag en zondag en ben dus het hele weekend weg. Dan blijf ik binnen tot vrijdag om daarna weer uit te gaan. Het is een goed ritme, en mijn gezondheid vaart er wel bij. Binnenkort wil ik weer een van die weekenden in Nederland doorbrengen. ADO speelt tegenwoordig op vrijdag? Ideale avond om daarna de stad in te gaan.'